ΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ!
Το Σάββατο τηλεφώνησα στον Σανλί Τσομπάν… Ο Σανλί είναι το πρώτο μου σημείο αναφοράς για το ‘ποδόσφαιρο στο Κιονέλι’…
«Κόβω αγριοσπάραγκα», μου λέει! Τα ματς ακυρώθηκαν λόγω βροχής… Εντάξει, μπορεί το Σάββατο να έπρεπε να ακυρωθούν κάποια παιχνίδια, αλλά την Κυριακή ο καιρός ήταν τέλειος!
Ο Σανλί μου έφερε αγριοσπάραγκα για να τα τηγανίσω το βράδυ της Κυριακής… Μου περιέγραψε από πού τα μάζεψε, οπότε του είπα, «Αύριο θα πάω εκεί», και έφυγε… ––– Η τοπική μου ομάδα είναι πολύ σημαντική για μένα… Στη χειρότερη περίπτωση—για παράδειγμα—δεν θα ήθελα το Κιονέλι, όπου ζω τα τελευταία 10 χρόνια, να υποβιβαστεί… Θα με στεναχωρούσε…
Είμαι οπαδός του Κιονέλι; Ταυτότητα!
Ο Σανλί κληρονόμησε την ‘ταυτότητα του Κιονέλι’ από τον πατέρα του! Και ο γιος του Σεργκέν, φυσικά, από τον παππού του!
Το Κιονέλι είναι εκεί που ζουν οι θρύλοι του ποδοσφαίρου… Για παράδειγμα, κάθε φορά που βλέπω τον Θείο Αλή Τσετίν Αμτζάογλου, του φιλώ το χέρι και είναι τιμή μου! Πρόσφατα, κάποιος με είδε να το κάνω και μου έστειλε μήνυμα λέγοντάς με ‘γλείφτης’! Τον ρώτησα, «Ξέρεις ποιος είναι ο άνθρωπος που φίλησα το χέρι;» Μου απάντησε, «Δεν είναι ο πατέρας του δημάρχου (Χουσεΐν Αμτζάογλου), ο πρώην υπουργός, το μέλος του UBP;»! ––– Φιλώ επίσης το χέρι του Γκιουνάι Τσαϊμάζ κάθε φορά που τον βλέπω… Είναι και αυτός μέλος του UBP! Ο συγχωριανός μου, ο αδερφός μου, ο Σαλίχ Ταρτζάν, ένας από τους θρύλους του Γενιτζαμί, και ο Ζιχνί Καλμάζ, το εμβληματικό όνομα του ποδοσφαίρου της χώρας!
Ταυτότητα και ποδόσφαιρο!
Πέρασα την παιδική μου ηλικία και τη νιότη μου στο τρίγωνο Καζιβέρα-Λεύκα-Μόρφου… Πήραν την Πάφο, τη μετέφεραν στη Μόρφου, και σκόρπισαν τους ανθρώπους της Πάφου σε όλη τη χώρα! Η μακαρίτισσα η μάνα μου ήταν από την Πάφο, αλλά εγώ εξοικειώθηκα περισσότερο με το όνομα Πάφος στη Μόρφου! Και ήμουν τόσο μεγάλος οπαδός του Ερτάν Οϊάλ από τα Καζιβέρα και την Πάφο—πραγματικά ένα από τα θρυλικά ονόματα του ποδοσφαίρου της χώρας—και έγινα «φανατικός οπαδός της Πάφου»!
Και τα Καζιβέρα! Το χωριό όπου γεννήθηκα! Τα αποτελέσματα που με έχουν συντρίψει, ειδικά τις τελευταίες δύο εβδομάδες!
Παρόλο που οι σχολιαστές του TRT την αποκαλούν ‘Πάφος’ όπως αναφέρεται στον Νότο, και παρόλο που οι ιδιοκτήτες της είναι πλούσιοι Ρώσοι, έχει δημιουργηθεί εκεί μια τέτοια ταυτότητα που—ενώ αυτή η ομάδα παίζει αυτή τη στιγμή αγώνες Champions League στο ίδιο επίπεδο με τη Γαλατασαράι—χιλιάδες μωρά γεννιούνται στην Κυπριακή Δημοκρατία ως ‘οπαδοί της Πάφου’! Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης καμαρώνει που είναι οπαδός αυτής της ομάδας! Το TRT μεταδίδει επίσης το ματς Πάφος-Τσέλσι! Με την ανακοίνωση, ‘Η Τσέλσι φιλοξενείται από την Πάφο’!
Τέλος πάντων! Το Κιονέλι! Τουλάχιστον 100 άτομα από το Κιονέλι εμφανίζονται σε κάθε ματς του Κιονέλι, και νομίζω ότι οι μισοί από αυτούς είναι οπαδοί του Κιονέλι από την εποχή του παππού τους! (Τεράστιος αριθμός)… Και νομίζω ότι πάνω από το 90% του πληθυσμού του Κιονέλι—που κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς είναι—δεν έχει ιδέα για μια ποδοσφαιρική ομάδα που λέγεται ‘Κιονέλι’, ούτε καν για το πρωτάθλημά μας, που αναβλήθηκε αυτό το Σαββατοκύριακο λόγω βροχής!
Το πρωτάθλημά μας ονομάζεται AKSA! Αυτό είναι εντελώς άλλη κουβέντα, φυσικά! ––– Σε πολλές χώρες, το ποδόσφαιρο δεν είναι απλά ένα άθλημα, είναι θέμα ταυτότητας. Στη Βραζιλία, το ποδόσφαιρο είναι εθνική θρησκεία! Ο κόσμος παίζει ποδόσφαιρο στους δρόμους, στην παραλία, παντού. Όλοι οι Βραζιλιάνοι γνωρίζουν το όνομα Πελέ—όλοι καμαρώνουν γι’ αυτό το όνομα! Είναι η χώρα που έχει κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο τις περισσότερες φορές (5 φορές).
Αργεντινή! Είναι η πατρίδα τέτοιων μορφών όπως ο Μαραντόνα και ο Μέσι… Το ντέρμπι Μπόκα Τζούνιορς – Ρίβερ Πλέιτ δεν είναι ‘ματς’, είναι ‘πόλεμος’
Τουρκία; Οι πιο συναισθηματικοί οπαδοί του κόσμου είναι στην Τουρκία! Η ήττα είναι θάνατος, η νίκη είναι η μεγαλύτερη χαρά, και η αντιπαλότητα Γαλατασαράι, Φενερμπαχτσέ, Μπεσίκτας είναι ατζέντα! Ακόμα κι αν η χώρα μπορεί να καεί, η αντιπαλότητα Γαλατασαράι-Φενερμπαχτσέ είναι το μόνο θέμα στην ατζέντα! Αυτή την εβδομάδα, η Γκιοζτεπέ κατάφερε να νικήσει τη Φενερμπαχτσέ!
Ταυτότητα και ποδόσφαιρο! Το ποδόσφαιρο είναι το ‘σημείο’ μέσω του οποίου η τουρκική ταυτότητα διεισδύει στην τουρκοκυπριακή κοινότητα με τον πιο δυνατό και αποτελεσματικό τρόπο! Ο Σανλί Τσομπάν είναι φανατικός οπαδός του Κιονέλι, αλλά η αφοσίωσή του στη Μπεσίκτας τον οδήγησε να ονομάσει τον γιο του Σεργκέν!
Αυτή τη στιγμή, είμαι απόλυτα σίγουρος ότι αν γινόταν έρευνα στην ΤΔΒΚ με τη γελοία ερώτηση «Ποια ομάδα υποστηρίζετε;», όλοι οι τουρκόφωνοι κάτοικοι της Βόρειας Κύπρου θα ανέφεραν, χωρίς εξαίρεση, μια τουρκική ομάδα! ––– Ακόμη και οι πιο φανατικοί ντόπιοι της Αμμοχώστου, οι πιο παθιασμένοι ντόπιοι του Dumlupınar, ακόμη και ο Πρόεδρος του Ντογάν Τουρκ Μπιρλίγι, ο Μπαγιάρ Πισκομπούλου…
Παρεμπιπτόντως, όπως δείχνει το όνομά του, ο Πρόεδρος Μπαγιάρ είναι από την Επισκοπή από την πλευρά του πατέρα του! Από τη μητέρα του, είναι από την Πόλη!
Ρωτήστε τον ‘άγνωστο πληθυσμό’ που ζει στην ΤΔΒΚ έναν-έναν, και πάλι, είμαι απόλυτα σίγουρος ότι το 99% αυτού του πληθυσμού δεν ξέρει πού είναι η ‘Επισκοπή’, και είμαι επίσης σίγουρος ότι δεν έχουν ακούσει ποτέ για την Πόλη!
Το σύγχρονο ποδόσφαιρο γεννήθηκε στην Αγγλία… Ακόμη και οι μικρότερες πόλεις έχουν συλλόγους που είναι εκατό έως εκατόν πενήντα ετών. Η Premier League είναι το πιο παρακολουθούμενο πρωτάθλημα στον κόσμο… Και σε αυτή τη χώρα, η ‘υποστήριξη μιας ομάδας’ κληρονομείται από τον παππού του παππού σου! Περιλαμβάνει ένα τεράστιο αίσθημα της ανήκης!
Στη Γερμανία, κανένα ματς δεν παίζεται σε άδειο στάδιο… Η εθνική ομάδα είναι γνωστή για τη σταθερότητά της… Το μωσαϊκό των μεταναστών στην εθνική ομάδα μπορεί να μην είναι τόσο ποικίλο όσο στη Γαλλία… Αλλά όπως και να έχει, στη Γερμανία, η ‘σταθερή πίστη στην εθνική ομάδα’ δεν κλονίζεται ποτέ!
Σε χώρες όπως η Αργεντινή, η Τουρκία και η Βραζιλία, η μέρα του ντέρμπι επηρεάζει την κυκλοφορία, τα ωράρια εργασίας, ακόμη και τις ημερομηνίες γάμων. Σε αυτές τις χώρες, τα παιδιά δεν μπορούν να διαλέξουν ομάδα… Το να είσαι οπαδός δεν είναι κάτι που διαλέγεις, γεννιέσαι σε αυτό.
Λένε οι άνθρωποι, «Ο παππούς μου ήταν οπαδός της Φενερμπαχτσέ, έτσι και ο πατέρας μου, και έτσι κι εγώ!»
Χώρα, πόλη, γειτονιά είναι πολύ σημαντικά! Αυτό είναι το πιο σοβαρό μας έλλειμμα!
Να σας δώσω άλλο ένα παράδειγμα: η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων από τη Μόρφου που προέρχονται από την Πάφο, ζουν αυτή τη στιγμή στο Κιονέλι, Γενικέντ!
Αν το Κιονέλι καταφέρει να μείνει στην κατηγορία φέτος, το 95% του ‘χωριού’ δεν θα τους νοιάξει καθόλου! Αν το Κιονέλι υποβιβαστεί, το ίδιο ποσοστό του πληθυσμού του Κιονέλι ούτε καν θα το ακούσει!
Ας δούμε την Κυπριακή Δημοκρατία: Ομόνοια, Απόελ, και τώρα Πάφος… Ανόρθωση, ΑΕΛ, Νέα Σαλαμίνα.
Μην ξεχνάτε τον Απόλλωνα και τον Ολυμπιακό!
Οι χαρές και οι λύπες τους μοιράζονται, οι δικές μας όχι, φίλοι μου, αυτό προσπαθώ να πω!
Τα ποδοσφαιρικά συναισθήματα βιώνονται συλλογικά.
Το Μπόκα Τζούνιορς – Ρίβερ Πλέιτ (Superclásico) δεν είναι απλά ένα ματς, είναι πόλεμος. Οι κερκίδες γεμίζουν πριν καν αρχίσει η σεζόν, η πόλη χωρίζεται στα δύο…
Γαλατασαράι – Φενερμπαχτσέ… Είναι απλά ποδόσφαιρο; Υπάρχει ιστορία, υπάρχει κουλτούρα, ακόμη και αντιλήψεις τάξης εμπλέκονται…
Αν βαθμολογήσουμε την ένταση της αντιπαλότητας μεταξύ Ομόνοιας και Απόελ σε κλίμακα από το 0 έως το 100, με 65, το επίπεδο έντασης μιας τέτοιας αντιπαλότητας στην ΤΔΒΚ αυτή τη στιγμή δεν θα ήταν ούτε το μισό! Η ταυτότητα και το αίσθημα της ανήκης μας έχουν χαθεί, καταστραφεί, καταναλωθεί μέσω του ποδοσφαίρου!
Για ποια αποτελέσματα ματς μιλάμε για μέρες, ακόμη και εβδομάδες;
Κατά μέσο όρο 10 οπαδοί παρακολουθούν αυτή τη στιγμή τα ματς της θρυλικής μας Τσετινκάγια, της ομάδας του Αρχηγείου TMT! Και λυπάμαι, αλλά το ποσοστό των ‘Κυπρίων’ που γνωρίζουν το όνομα Τσετινκάγια είναι λιγότερο από το 1 τοις εκατό του ‘άγνωστου πληθυσμού’ μας!
Η πιο ανησυχητική εξέλιξη όσον αφορά την ταυτότητα είναι ότι φτάσαμε στο επίπεδο των ‘μηδενικών ντέρμπι’!
Φυσικά, δεν περιμένω να είναι στο επίπεδο του Ίντερ – Μίλαν (Derby della Madonnina), Μπαρτσελόνα – Ρεάλ Μαδρίτης (El Clásico), Σέλτικ – Ρέιντζερς (Old Firm)! Αλλά «ακόμα κι αν είναι χίλιες φορές λιγότερο, ας είναι δικό μας», δεν μας έχει απομείνει ούτε ένα ντέρμπι!
Ρε άνθρωπε, το ντέρμπι Ντογάν – Οτζάκ τελείωσε. Τα θέματα που συζητιούνται αυτή τη στιγμή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τον μεγάλο σύλλογο Τουρκ Οτζάγι Λεμεσού είναι αηδιαστικά!
Το έχω γράψει πολλές φορές παλιότερα, σας έχω προειδοποιήσει, έχω πει, «Παρακαλώ, είναι το τελευταίο μας προπύργιο!» Τη μέρα που θα τελειώσει το ποδόσφαιρό μας, θα τελειώσει το ‘αίσθημα της ανήκειν’ για εμάς!
Ακόμα κι αν χάνουμε πάντα, το ποδόσφαιρο είναι πηγή ελπίδας και υπερηφάνειας για τις κοινότητες, είναι μια ‘θρησκεία’ που δημιουργεί ένα αίσθημα του ‘εμείς’, ένα ‘πάθος’! Και έχει καταστραφεί εντελώς στη χώρα μας, τελειώσαμε! Λυπάμαι!
COYS! Αυτή είναι η μόνη μας παρηγοριά!
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 26.01.2026