ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

Τις πρώτες κιόλας μέρες του 2026, στον οποίο μπήκαμε με ευχές για ειρήνη και γαλήνη, γίναμε μάρτυρες της αμερικανικής στρατιωτικής επιχείρησης κατά της Βενεζουέλας. Μαζί με αυτή την επιχείρηση, είδαμε και δηλώσεις που έλεγαν: «Τώρα εμείς θα κυβερνάμε» αυτή τη χώρα των 30 εκατομμυρίων κατοίκων. Κατόπιν είδαμε τον Βενεζουελάνο Πρόεδρο Μαδούρο να απομακρύνεται από την κατοικία του μαζί με τη σύζυγό του. Δημοσίευσαν φωτογραφίες του με δεμένα μάτια και χειροπέδες, ακριβώς όπως είχαν κάνει με τον Σαντάμ Χουσεΐν.

Όταν ο Μαδούρο δέχτηκε ένα σπαθί μέσα στο θηκάρι του κατά τη διάρκεια μιας τελετής, και όταν έβγαλε το σπαθί από το θηκάρι, το έδειξε στο πλήθος της τελετής και έβγαλε λόγο κατά των ΗΠΑ, θυμήθηκα τον Σαντάμ με το σπαθί στο χέρι να ξεσηκώνει τα πλήθη στις συγκεντρώσεις. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα: ίσως αυτό που συνέβη στον Σαντάμ να συμβεί και στον Μαδούρο. Μεγάλες αυτοκρατορικές δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ περιθωριοποιούν όσους δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους ταπεινώνοντάς τους με αυτόν τον τρόπο. Στέλνουν μήνυμα σε κάθε κομμάτι της κοινωνίας με το εξής νόημα: «Βλέπετε ποιος είναι το αφεντικό τώρα;»

Η περίπτωση της Βενεζουέλας αποτελεί μάθημα. Το πρώτο μάθημα είναι ότι, όποιοι και αν είναι ή ό,τι και αν θέλουν, είναι απαράδεκτο οποιαδήποτε χώρα να συμπεριφέρεται με τον τρόπο που συμπεριφέρθηκαν οι ΗΠΑ προς την ηγεσία ή την κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Ωστόσο, αν τα θεμελιώδη συστατικά μιας χώρας όπως η οικονομία, η κοινωνική δικαιοσύνη, η νομική τάξη και το δημοκρατικό κράτος δικαίου έχουν διαβρωθεί, τότε ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται στην εξουσία ή τι θέλει, εξωτερικές δυνάμεις θα επέμβουν και θα πραγματοποιήσουν αβίαστα κάθε είδους παρέμβαση μέσα σε αυτή τη χώρα για δικά τους συμφέροντα. Το γεγονός ότι οι Παλαιστίνιοι και οι Άραβες δεν συμφωνούσαν σε δημοκρατικούς όρους έπαιξε σημαντικό ρόλο στη γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα. Η απόφαση του Σαντάμ να πολεμήσει με το Ιράν για να εξυπηρετήσει τη δική του εξουσία, η εισβολή του στο Κατάρ, και η δολοφονία του δικού του λαού με χημικά όπλα οδήγησαν σε παρέμβαση και κατοχή με βάση ψευδείς πληροφορίες. Στη Συρία επίσης, οι ξένες δυνάμεις στηρίχτηκαν στις αρνητικές συνέπειες της παράβλεψης των αξιών ενός δημοκρατικού κράτους που διέπεται από το δίκαιο, στο όνομα «ευγενών σκοπών».

Το δεύτερο μάθημα που πρέπει να μα΄θουμε είναι το εξής: Οι αξίες ενός δημοκρατικού κράτους που διέπεται από το κράτος δικαίου, η κοινωνική δικαιοσύνη και η οικονομική ανάπτυξη είναι οι πιο σημαντικοί παράγοντες που προστατεύουν ένα έθνος από εξωτερικές απειλές, μαζί με τις ένοπλες δυνάμεις του. Τώρα, ποιου είναι η σειρά; Εδώ, η κατάσταση έχει ως εξής. Οι φανατικοί στο νότο, με τους δεσμούς που έχουν αναπτύξει με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αναμένουν ότι θα έρθει η σειρά της τουρκοκυπριακής κοινότητας και της Τουρκίας. Οι φανατικοί στο βορρά, από την άλλη, πιστεύουν ότι θα είναι ισχυροί απέναντι σε εσωτερικά και εξωτερικά προβλήματα χάρη στους δεσμούς που θα αναπτύξουν με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τραμπ. Έτσι, και οι δύο πλευρές δρουν όχι με τη δύναμη να επιλύσουν από κοινού τα εσωτερικά και εξωτερικά προβλήματα, αλλά με την αυταπάτη ότι μπορούν να διατηρήσουν την ύπαρξή τους μέσω των φιλιών τους με τις μεγάλες δυνάμεις. Στην πραγματικότητα, αυτό τους καθιστά ακόμα πιο εξαρτημένους από τις μεγάλες αυτοκρατορικές δυνάμεις.

Αυτό που είναι αναγκαίο είναι η δημοκρατική ενότητα των χωρών και των λαών.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 05.01.2026

Πηγή: ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ