Μετά από τόσο καιρό, ορισμένοι συμβιβασμοί στο κυπριακό ζήτημα είναι σημαντικοί…
Ιδιαίτερα μετά από ένα αδιέξοδο εννέα ετών…
Η πιο ενθαρρυντική εξέλιξη είναι το οδόφραγμα της Λουρουτζίνας…
Θα σώσει ουσιαστικά ένα χωριό από την απομόνωση.
Επιπλέον, δεν πρέπει να θεωρούμε ότι το ζήτημα περιορίζεται στη μετακίνηση των κατοίκων της Λουρουτζίνας προς το νότο.
Θα ανοίξει μια νέα διαδρομή από τη Μεσαόρια, και ακόμη από τη Λευκωσία, προς το νότιο τμήμα του νησιού.
Θα αναδυθεί νέος δυναμισμός, και ίσως μια νέα οικονομία.
Ένα χωριό που ήταν αποκομμένο από τον έξω κόσμο για χρόνια θα συνδεθεί και πάλι με ολόκληρο το νησί.
Όσον αφορά το σημείο διέλευσης του Κάμπου, ωστόσο, δεν νιώθω τον ίδιο ενθουσιασμό.
Ποια ανάγκη θα καλύψει, πόσο θα χρησιμοποιηθεί και ποια συμβολή θα έχει στην περιοχή;
Δεν το γνωρίζουμε ακόμη αρκετά καλά.
***
Μια άλλη ενθαρρυντική εξέλιξη είναι η επιστροφή του προγράμματος IMAGINE…
Παιδιά και νέοι που συναντιούνται στο πλαίσιο της δικοινοτικής εκπαίδευσης για την ειρήνη, γνωρίζονται μεταξύ τους, αμφισβητούν τις προκαταλήψεις τους… Πόσο ρεαλιστικό είναι να περιμένουμε ένα κοινό μέλλον από γενιές που έχουν μεγαλώσει χωρίς να γνωρίζονται μεταξύ τους, ή ακόμα και φοβούμενες η μία την άλλη;
Γι’ αυτό το IMAGINE είναι σημαντικό.
Δεν πρέπει να υποτιμηθούν ούτε οι συμφωνίες που έχουν επιτευχθεί σχετικά με την κοινή αντιμετώπιση καταστροφών, τα περιβαλλοντικά έργα και την πολιτιστική κληρονομιά.
Κάθε συνεργασία που ενισχύει την κουλτούρα της συνύπαρξης στην Κύπρο έχει αξία.
***
Ωστόσο, πέρα από όλα αυτά, υπάρχει ένα πολύ πιο σημαντικό ζήτημα.
Αν χαθεί ο στόχος μιας ομοσπονδιακής λύσης, τα νέα οδοφράγματα μπορούν να γίνουν εργαλεία που κανονικοποιούν το σημερινό status quo.
Δεν το θέλουμε αυτό.
Γιατί να το θέλουμε;
Αυτό το status quo καταστρέφει τους Τουρκοκύπριους.
Μετατρέπει σταδιακά το βόρειο τμήμα του νησιού σε επαρχία της Τουρκίας, και το νότιο σε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που απομακρύνεται όλο και περισσότερο από εμάς.
Πρόκειται για μια κατάσταση στην οποία οι Τουρκοκύπριοι απομονώνονται, χάνουν τη θέλησή τους και την ταυτότητά τους στην ίδια τους την πατρίδα…
Και στην οποία οι άνθρωποι που εγκαταστάθηκαν αργότερα στο νησί βλέπουν επίσης την ευρωπαϊκή ιθαγένεια ως ένα μακρινό όνειρο…
Γι’ αυτό, ενώ δημιουργούνται νέα σημεία διέλευσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε τον πρωταρχικό στόχο.
Το να συνηθίσουμε τον πολλαπλασιασμό των οδοφραγμάτων δεν πρέπει να σημαίνει ότι αποδεχόμαστε τον διαχωρισμό.
Στόχος μας πρέπει να είναι μια ενωμένη και ομοσπονδιακή Κύπρος, χωρίς οδοφράγματα και βασισμένη στην πολιτική ισότητα.
***
Εκτιμώ την ενεργή πολιτική προσέγγιση του Τουφάν Έρχιουρμαν, η οποία βασίζεται σε προτάσεις και πρωτοβουλίες.
Θεωρώ ενθαρρυντική τη στάση του – να επιδιώκει αποτελέσματα μετά από εννέα χρόνια στασιμότητας, να διαμορφώνει προτάσεις και να πιέζει για πρόοδο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Ωστόσο, η επανέναρξη των συζητήσεων σχετικά με τις συγκλίσεις που είχαν επιτευχθεί στο παρελθόν όσον αφορά την πολιτική ισότητα και την εκ περιτροπής προεδρία δεν πρέπει να οδηγήσει σε οπισθοδρόμηση της διαδικασίας.
Και μετά υπάρχει και η περίφημη πρόταση που «θα αλλάξει το παιχνίδι»…
Έχει προκαλέσει περιέργεια, αλλά το περιεχόμενό της παραμένει μυστικό προς το παρόν.
Πρέπει να δώσουμε χρόνο στη διπλωματία.
Ας δούμε τι θα προκύψει από την προγραμματισμένη τριμερή συνάντηση με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ.
***
Φαίνεται ότι η Τουρκία δεν θα εγκαταλείψει εύκολα τη διαπραγματευτική της στάση που επικεντρώνεται στη λύση των «δύο κρατών», εκτός αν ικανοποιηθούν οι δικές της προσδοκίες.
Εκεί βρίσκεται το πραγματικό σημείο τριβής πριν από τη πενταμερή συνάντηση κορυφής.
Παρ’ όλα αυτά, δεν υποτιμώ τους μικρούς συμβιβασμούς.
Υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι αυτά τα μικρά βήματα δεν θα αντικαταστήσουν τον ευρύτερο στόχο.
Ας ανοίξουμε τα σημεία διέλευσης, βεβαίως...
Ωστόσο, ας μην συνηθίσουμε τον διχασμό.
