Αυτός ο τόπος έχει πολλά προβλήματα. Πιστεύω, όμως, ότι το μεγαλύτερο, και αυτό που στρώνει τον δρόμο για πολλά από τα υπόλοιπα, είναι η αναξιοκρατία. Υπάρχουν, βέβαια, κι άλλα: η έλλειψη ελέγχου, το σύστημα του ρουσφετιού.
Έχουμε δημιουργήσει ένα σύστημα στο οποίο η μόρφωση, η εμπειρία, η καταλληλότητα για μια θέση και η επάρκεια δεν έχουν καμία αξία. Έχουμε κανονικοποιήσει την αντίληψη ότι ο καθένας μπορεί να κάνει οποιαδήποτε δουλειά.
Φτάσαμε στο σημείο όπου ελάχιστοι λένε: "Δεν έχω τα προσόντα γι’ αυτή τη δουλειά, δεν μπορώ να την κάνω". Άνθρωποι που δεν μπορούν να μοιράσουν δυο γαϊδάρων άχυρα διεκδικούν θέσεις που απαιτούν ικανότητες, και διορίζονται κιόλας.
Η νοοτροπία που αντιμετωπίζει το κράτος και τη διακυβέρνησή του σαν κάτι ασήμαντο, σαν παιδικό παιχνίδι, μας καταστρέφει. Όσο συνεχίζονται η αναξιοκρατία, η έλλειψη ελέγχου και το ρουσφέτι, δεν μπορούμε να μιλάμε για χώρα που λειτουργεί σωστά.
Και όσοι θα ψηφίσουν στις επερχόμενες εκλογές καλό θα ήταν να κοιτάξουν τα ψηφοδέλτια και μέσα από αυτό το πρίσμα. Να εκλεγούν άνθρωποι που μπορούν να κάνουν τη δουλειά. Μη γεμίσετε τη Βουλή με γλάστρες. Η ανικανότητα ξεκινά από τη Βουλή και απλώνεται παντού.
Οι κρατικές θέσεις γεμίζουν με κομματικούς διορισμούς και άνθρωποι χωρίς τα απαραίτητα προσόντα τοποθετούνται σε ανώτατες διοικητικές θέσεις.
Όταν διορίζεις σε θέσεις όπου δεν θα έπρεπε ποτέ να βρίσκονται ανθρώπους που, αν τους έβλεπες στον ύπνο σου, θα το θεωρούσες κακό σημάδι, ανοίγεις διάπλατα την πόρτα στην καταστροφή.
Άνθρωποι χωρίς σχετικές σπουδές ή εμπειρία, που δεν γνωρίζουν τη δουλειά, αγνοούν τη νομοθεσία και δεν έχουν ούτε τη διάθεση ούτε την ικανότητα να μάθουν, καταλαμβάνουν σημαντικές θέσεις.
Αυτές οι καταστάσεις οδηγούν σε σοβαρά λάθη, αλλά ταυτόχρονα τσακίζουν και το ηθικό των εργαζομένων που βρίσκονται κάτω από αυτούς στους ίδιους οργανισμούς.
Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα στον χώρο εργασίας από το να ξέρεις περισσότερα από τον προϊστάμενο ή τον διευθυντή σου. Και δεν είναι καθόλου εύκολο να διαχειριστείς μια τέτοια κατάσταση.
Ο διορισμός ακατάλληλων ανθρώπων σε θέσεις εξουσίας από την πολιτική ηγεσία της χώρας δεν είναι απλώς θέμα επιλογών. Βάζουν ανθρώπους χωρίς προσόντα σε καίριες θέσεις, ώστε να εκτελούν χωρίς δεύτερη κουβέντα ό,τι τους ζητηθεί.
Κάποιος που, υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν θα έφτανε ποτέ στη ζωή του σε μια τέτοια θέση δεν μπορεί εύκολα να αντισταθεί σε εκείνον που του έκανε αυτή τη χάρη. Δεν μπορεί να πει: "Όχι, δεν μπορώ να το κάνω. Αυτό ξεπερνά τις αρμοδιότητές μου". Όχι, αυτό δεν είναι νόμιμο. Άλλοτε από άγνοια και άλλοτε από δουλοπρέπεια απέναντι σε εκείνον που τον διόρισε, καταλήγει να βάζει την υπογραφή του σε λανθασμένες αποφάσεις.
Γι’ αυτό ακριβώς, το τελευταίο διάστημα, άνθρωποι που κατέχουν καίριες θέσεις βρέθηκαν μπλεγμένοι, αντιμέτωποι με δικαστικές διαδικασίες ή ακόμη και υπό σύλληψη.
Γι’ αυτό και οι θεσμοί μπλέκουν σε περιπέτειες, βουλιάζουν ή οδηγούνται σε καταστάσεις από τις οποίες δεν υπάρχει εύκολη διέξοδος.
Το σκάνδαλο των πλαστών πτυχίων, για παράδειγμα, είναι μια μορφή διαφθοράς που γεννήθηκε από την αναξιοκρατία. Ένα πανεπιστήμιο υπηρέτησε επίσημα την αναξιοκρατία — την παρήγαγε στην κυριολεξία. Δημιούργησε την απόλυτη έκφραση του κερδίζω χωρίς να το αξίζω. Και, επιπλέον, το ίδιο πανεπιστήμιο έγινε μνημείο έλλειψης ελέγχου. Όσα ακούγονται στα δικαστήρια αποκαλύπτουν πώς στήθηκαν ολόκληρα δίκτυα διαφθοράς.
Η επιθυμία όσων βρίσκονται στην εξουσία να κάνουν τις ύποπτες δουλειές τους με ανίκανους ανθρώπους σε διοικητικές θέσεις σέρνει τη χώρα προς την καταστροφή.
Το γεγονός ότι το σύστημα είναι ελαττωματικό απειλεί πλέον την υγεία και την ασφάλεια των ανθρώπων. Ο κόσμος έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο και χάνονται υπερβολικά πολλές ζωές εξαιτίας της ανικανότητας και της έλλειψης ελέγχου. Θέλουν κάθε θάνατος να βαφτίζεται μοίρα και να ξεμπερδεύουν λέγοντας: "Αυτά συμβαίνουν και σε άλλες χώρες"...
Ο άνθρωπος που στεκόταν έξω από τον χώρο εργασίας του και σκοτώθηκε όταν τον παρέσυρε αυτοκίνητο που ερχόταν με μεγάλη ταχύτητα προς το μέρος του — ήταν αυτό ατύχημα, κακοτυχία ή μοίρα; Όχι. Δεν ήταν ούτε "ατύχημα" ούτε "μοίρα". Ήταν ένας φόνος που διέπραξε ένα ελαττωματικό σύστημα.
Και ο θάνατος του βρέφους που έχασε τη ζωή του επειδή στο νοσοκομείο έβαλαν αλκοόλ αντί για νερό στο γάλα του, κι αυτός "μοίρα" ήταν; Και ο θάνατος του οκτάχρονου παιδιού από την Αφρική, που πέθανε μετά από ένεση χωρίς να έχει προηγουμένως εξεταστεί, κι αυτός "μοίρα". Και ο εργάτης που σκοτώθηκε στην τραγωδία του σιλό, κι αυτός από τη μοίρα… Και το σχολικό λεωφορείο που κατέληξε στο ρέμα, κι αυτό "μοίρα"… Τροχαία, εργατικά ατυχήματα, αιφνίδιοι θάνατοι — όλα "μοίρα", έτσι; Τι είδους μοίρα είναι επιτέλους αυτή.
Αυτό που ζούμε δεν είναι μοίρα, πεπρωμένο ή γραφτό. Είναι το αποτέλεσμα της ανικανότητας, του κομματισμού και της έλλειψης ελέγχου.
Και σαν να μην έφταναν όλες αυτές οι αποτυχίες, ακούγαμε συνεχώς ανθρώπους να λένε: Μια μέρα θα βρεθούμε μπροστά σε ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή. Και τελικά ήρθε.
Η ανικανότητα, η έλλειψη τεχνογνωσίας, ο κομματισμός και η παντελής απουσία ελέγχου οδήγησαν στη βύθιση ενός πλοίου και στον θάνατο είκοσι οκτώ ανθρώπων. Η τραγωδία του Filo Jet είναι η μεγαλύτερη καταστροφή που έχει βιώσει ποτέ αυτή η χώρα. Δεν ήταν ούτε ατύχημα ούτε μοίρα. Ήταν μια μαζική δολοφονία που προκάλεσε η κακοδιοίκηση.
Θα περίμενε κανείς ότι ύστερα από αυτό θα είχαμε πάρει το μάθημά μας, έτσι δεν είναι; Θα περίμενε να σειστεί ο τόπος, να αποτελέσει σημείο καμπής. Δεν έγινε. Και δεν θα γίνει.
Κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνη. Δεν καταφέρνουμε να διδαχθούμε ούτε από αυτή τη φρικτή τραγωδία, στην οποία ξεδιπλώθηκαν μπροστά στα μάτια μας η ανικανότητα, η έλλειψη τεχνογνωσίας, ο κομματισμός, το ρουσφέτι και η απόλυτη απουσία ελέγχου.
Ούτε η αγωνία, ούτε ο αβάσταχτος πόνος, ούτε οι κραυγές και τα δάκρυα εκείνων που έχασαν τους ανθρώπους τους είναι αρκετά για να συγκινήσουν κανέναν.
Δεν γίνεται καμία προσπάθεια να διορθωθεί η κατάσταση. Τον πόνο τον νιώθει περισσότερο εκείνος που τον κουβαλά — και του κάνει τα πάντα στάχτη. Οι υπεύθυνοι συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους σαν να μην συνέβη τίποτα και μάλιστα επιδιώκουν να ξαναδιοριστούν. Γιατί σε αυτή τη χώρα το αφύσικο έχει γίνει φυσιολογικό.
Ακούμε κατά καιρούς ότι εξασθενεί το αίσθημα του κόσμου ότι ανήκει σε αυτό το κράτος. Και πώς να μην εξασθενεί; Όλη αυτή η ανικανότητα, οι αποτυχίες, τα φιάσκα, οι παρατυπίες, η παρανομία, οι επίμονα κομματικές συναλλαγές, οι ακατανόητες παραδοξότητες και οι φατρίες που έχουν γίνει μάστιγα για τον λαό. Όλα αυτά μηδενίζουν την εμπιστοσύνη, αποξενώνουν τους ανθρώπους από το κράτος τους και τους κάνουν να χάνουν το αίσθημα ότι ανήκουν στη χώρα τους.
Υπάρχουν και εκείνοι που ρωτούν: "Και τι φταίει το κράτος ή η χώρα;". Σωστά. Το κράτος και η χώρα δεν φταίνε — δεν είναι ζωντανοί οργανισμοί. Όμως τα δεινά που δημιουργούν εκείνοι που έχουν αναλάβει —ή νομίζουν πως μπορούν— να τα κυβερνούν είναι αυτά που στρέφουν τον κόσμο εναντίον του ίδιου του κράτους.
Σε αυτή τη χώρα, ακόμη και μια καταστροφή στην οποία χάθηκαν είκοσι οκτώ ζωές δεν προκαλεί τον σεισμό που θα έπρεπε. Δεν ξεσπά κανένα κύμα εξέγερσης. Τι άλλο πρέπει να συμβεί; Πρέπει να ζήσουμε ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή;
Φυσικά και φταίνε οι πολιτικοί. Είναι όμως τόσο αθώος ο λαός μας; Όσο παραμένουμε τόσο κυνικοί, σιωπηλοί και μοιρολάτρες, περιμένοντας παθητικά με τη λογική "να δούμε τι θα γίνει αύριο". Όσο κρίνουμε κάθε γεγονός ανάλογα με το πού βρισκόμαστε εμείς, βάζουμε πάνω απ’ όλα το προσωπικό μας συμφέρον και κάνουμε τα στραβά μάτια στα λάθη των δικών μας ανθρώπων, αυτή η χώρα δεν μπορεί να πάει μπροστά — και δεν θα πάει ποτέ.
Πηγή: ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΝ ΘΕΣΜΟΙ, ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΙΡΑ…
