Pazartesi akşamı, Ilias Kasidiaris sosyal medyada APOEL forması giydiği iki fotoğrafını paylaştı. Kendisinin de belirttiği gibi, bu forma kulübün kuruluşunun 100. yıldönümü ve 8 Kasım Pazar günü yapılan kutlamalar vesilesiyle taraftarlar tarafından kendisine hediye edilmişti. Fotoğraflara eklediği mesajda, “milliyetçi APOEL taraftarlarına” kamuoyu önünde teşekkür etti ve mesajını “Yunanistan – Kıbrıs – Enosis!” sloganıyla bitirdi. Evet, 2026’da zombiler hâlâ mezarlarından diriliyor.
APOEL’in yüzüncü yılının anıldığı sırada yaşanan bu utanç karşısında, sosyal medyadaki demokratik kesimin ilk ve ani tepkisi, kulüp yönetiminden acil bir ‘açıklama’ ve kınama talebiydi. Belki anlaşılabilir bir tepki fakat böyle bir şey gerçekten ne kadar yararlı olurdu ki? Ne zamandan beri asırlık bir spor kuruluşu, bir ya da birkaç taraftarının hiçbir pişmanlık duygusu olmayan bir neo-Nazi’ye takımın bir ürününü bağışlamaya karar vermesinden ötürü özür dilemekle yükümlü hale geldi? Bir kulübe, taraftarı olduğunu iddia eden kişilerin eylemlerine dair ‘iyi karakter belgesi’ verme yükümlülüğü dayatmak, kolektif suçu kabul etmekle eşdeğerdir; bu da, her kulübün gündelik olarak kendi takım renklerini giyen herhangi bir suçluyla arasına mesafe koymak zorunda kalacağı bir saçmalığa doğru kapı aralar. Bu hiç mantıklı değil; dahası, kulüp yönetiminin resmi bir yanıt vermesi durumu çok daha kötü hale getirir, zira bu, o kişiye tam da aradığı şeyi vermiş olur: esasen taraftar kaynaklı bir saçmalığı, tarihi bir kulüp ile eşit bir muhatap olarak muamele gören hüküm giymiş bir suçlu arasındaki kamusal bir diyaloğa dönüştürmek. İşin reklam kısmından bahsetmeye bile gerek yok – Barbra Streisand etkisi, ama bu sefer gamalı haçlarla. Kurumsal mesafe koymak ve bu medya oyununa katılmayı reddetmek bir zayıflık işareti değil, provokasyonu izole etmek için alınabilecek tek sorumlu tutumdur.
Öte yandan, olayı neredeyse… yaşam tarzı haberlerine özgü bir dokunuşla sıradan bir spor haberiymiş gibi sunan bazı yerli medya kuruluşlarının kulakları sağır eden ikiyüzlülüğü ve utanç verici davranışları; Kasidiaris’in tüm rollerinden bahsederken, özellikle… eski milletvekili rolünden bahsedip en önemlisini kasten göz ardı etmeleri: eylemleri kana bulanmış bir Nazi suç örgütünün lideri olmaktan hüküm giymiş bir suçlu olması– Pavlos Fyssas ve Shahzad Luqman cinayetlerinden PAME’li sendikacılar ve Mısırlı balıkçılara yönelik ölümcül saldırılara, saldırgan grupların şiddetinden sokaklarda sistematik olarak uygulanan teröre kadar. Ve bu uzun suç siciline rağmen, bazı medya kuruluşları mutlak ‘tarafsızlık’ ile karakterize edilen bir gazetecilik yaklaşımını tercih ederek, Nazi şiddetini “sosyal medya paylaşımı ortalığı karıştırdı” ve “karışık tepkiler” gibi sulandırılmış – sözde tarafsız – manşetlerle hafif bir yaşam tarzı haberciliğine indirgiyorlar. Ve ‘sözde’ diyorum çünkü olayları olduğu gibi aktarmayı kasten ihmal edip, bunun yerine kendi sözlerinizle yeniden ifade ederseniz ya da çarpıtırsanız, buna ‘tarafsızlık’ değil, ‘zımni kabul’ denir – ki bu, açık kabulden çok daha kötüdür; çünkü her şeyin ötesinde, tam bir korkaksınız demektir.
Kasidiaris’i APOEL formasıyla ‘dikkate değer bir olay’ olarak sunan ve bunu en ufak bir kınama ya da hoşnutsuzluk belirtisi göstermeden yapanlar, kötü bir şöhrete sahip Nikos Metaxas ya da başka bir hüküm giymiş suçlu, üzerinde kendi adı yazılı aynı formayla poz verse, aynı şeyi yapar mıydı acaba? Bir suç örgütü liderliği suçundan verilen mahkûmiyet, diğer herhangi bir hüküm giymiş suçlunun uyandıracağı bariz tiksinti yerine neden medyada kabul görüyor?
Ancak (utanç verici) cevabı çok iyi biliyoruz: Sebep oldukça basit; çünkü Kasidiaris sıradan bir suçlu olarak değil, ‘zulüm gören bir vatansever’, ‘siyasi tutuklu’, ‘halk kahramanı’ ya da aşırı sağcı aklayıcıların geceleri daha rahat uyuyabilmek için uydurdukları diğer saçmalıklar olarak tasvir ediliyor. Elbette Kasidiaris’in tüm savunucularının onun görüşlerini paylaştığını söylemiyorum; aralarında tanıdık iki yüzlüler, ‘Bay Pantelis’ tipleri ya da sadece ülkenin üçüncü büyük siyasi gücü (ve gelecekteki potansiyel hükümeti) ile olan samimi ilişkilerinin kesilmesinden ürken korkaklar da var. Fakat onları suçlamak adil mi? Onlar, DİSİ ve DİKO gibi ‘demokratik partileri’ örnek alıyorlar; bu partiler, ELAM ile işbirliği yapmanın kendileri için sorun olmadığını açıkça belirtiyorlar (unutmayalım ki ELAM, Kasidiaris tarafından kurulup örgütlenmiş ve Hristu’yu ömür boyu başkan olarak atamıştı). Aksi takdirde, ‘Yunanistan-Kıbrıs Enosis’. Yunan medyasının çoğunun bu ‘haberi’ nasıl ele aldığına (ipucu: eski bir hüküm giymiş neo-Nazi’ye yakışır şekilde) ya da buraya yaptıkları ziyaretler sırasında aşırı sağla görüşmeyi reddeden Yunan siyasetçi ve yetkililere bir bakın.
Kasidiaris, kargaşa içindeki bir toplumun belirtilerinden yalnızca biridir.