ENGLISH (ΑΓΓΛΙΚΑ) TÜRKÇE (ΤΟΥΡΚΙΚΑ)
Δεν πηγαίνουμε στα αεροδρόμια Λάρνακας ή Πάφου επειδή μας αρέσει ο περίπατος… Τα προτιμάμε γιατί έχουν απευθείας πτήσεις και φθηνά εισιτήρια…
Τα παιδιά μας πάνε-έρχονται, εμείς πάμε να τα δούμε. Έψαξα πτήσεις από το Ερκάν για Ολλανδία… Όλες με ανταπόκριση — με αναμονή πέντε ωρών, εννέα ωρών, δώδεκα ωρών για την επόμενη πτήση. Φτάνεις στον προορισμό σου μια μέρα αργότερα. Είναι αδύνατον.
Από Λάρνακα για Ολλανδία ταξιδέψαμε άνετα, με απευθείας πτήση. Αλλά μας έφαγε σχεδόν τρεις ώρες το καταραμένο οδόφραγμα στον Άγιο Δομέτιο. Το οδόφραγμα είναι τόσο κουραστικό και εκνευριστικό — που στο τέλος η απευθείας και φθηνή πτήση χάνει κάθε νόημα.
Το να ζεις σε αυτή τη χώρα — και ιδίως στο βόρειο τμήμα της — έχει αναπόφευκτα τις δυσκολίες του. Χθες το απόγευμα, καθώς πλησιάζαμε το σύνορο, τι είδαν τα μάτια μου; Ουρά αυτοκινήτων που έφτανε ως τον κυκλικό κόμβο κοντά στο πανεπιστήμιο. «Αδύνατον», είπα, «δεν γίνεται να έχει φτάσει ως εδώ η ουρά.» Κάτι τέτοιο δεν το είχα ξαναδεί ποτέ. Και τότε άρχισαν τα βασανιστικά λεπτά. Χρειάστηκαν τριάντα πέντε λεπτά για να φτάσουμε στο φανάρι.
Και μετά; Καθαρή κόλαση και πόλεμος νεύρων. Όσοι προσπαθούσαν να μπουν από τους παράδρομους έκαναν σφοδρούς καβγάδες με εκείνους που περίμεναν στον κεντρικό δρόμο. Ο κόσμος ήταν τόσο θυμωμένος που θα μπορούσε και να σκότωνε. Κάποιοι κατέβηκαν από τα αυτοκίνητά τους και άρχισαν να παίζουν ξύλο. Άφησα ένα αυτοκίνητο από παράδρομο να περάσει μπροστά μου και οι από πίσω μου αντέδρασαν έντονα. Φοβήθηκα μην κατέβουν να με χτυπήσουν κι εμένα. Μα πήρε σχεδόν τρεις ώρες για να φτάσουμε στο βορρά.
Α, παράξενη μου πατρίδα. Τι είναι αυτά που περνάμε; Το να περάσεις από τη μια πλευρά της χώρας σου στην άλλη, γίνεται μαρτύριο. Οι συμπατριώτες μου σχεδόν σκοτώνονται για φτάσουν στο οδόφραγμα. Αυτό πλέον ξεπερνά κάθε όριο… κάθε όριο.
Ξέρω ότι αυτό που θα πω μπορεί να φανεί απλοϊκό — σαν να ανάγω το πρόβλημα μόνο στα οδοφράγματα. Αλλά μετά από ό,τι έζησα, δεν χωράει άλλη σκέψη… Φυσικά, ο αγώνας για λύση στο Κυπριακό θα συνεχιστεί… Ωστόσο, να περιμένεις λύση από μια νοοτροπία που δεν ανοίγει καν νέα οδοφράγματα — το πιο εύκολο πράγμα να κάνουν — που δεν στήνει καν γραφείο οδικών τελών στα υπόλοιπα οδοφράγματα παρά τις υποσχέσεις της, που δεν τη νοιάζει στο ελάχιστο για τον πόνο του κόσμου… αυτό είναι σαν να περιμένεις δάκρυα από τα μάτια νεκρού. Αυτό που πάντα λέμε δύσκολο, παραμένει δύσκολο… Και γίνεται όλο και πιο δύσκολο…
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στις 14.02.2026
