Πόσο δύσκολο είναι να περιμένεις!
Πόσο δύσκολο είναι να συμμερίζεσαι τον πόνο ενός ανθρώπου που πενθεί…
Να γνωρίζεις την αλήθεια, πραγματικά…
Να χάνεις την ελπίδα…
Κι όμως να συνεχίζεις να περιμένεις…
Αβοήθητος…
Η ανάγκη να ρίξεις χώμα πάνω στον άνθρωπό σου, η λαχτάρα να του πεις αντίο…
Ο πιο πρόσφατος τεχνικός έλεγχος του Filo Jet πραγματοποιήθηκε στην Τουρκία.
Στις δύο Ιουνίου…
Στο Τασουτζού…
Από τον τουρκικό νηογνώμονα Türk Loydu…
Εκεί εκδόθηκε και το πιστοποιητικό.
Ιδιοκτήτρια του πλοίου είναι μια εταιρεία με διασυνδέσεις στην Τουρκία.
Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που χάσαμε ήταν πολίτες της Δημοκρατίας της Τουρκίας…
Γι’ αυτό και φαίνεται αναπόφευκτο ότι μέρος της έρευνας θα διεξαχθεί στην Τουρκία.
Τι ακριβώς έλεγξε ο Türk Loydu;
Ποιες τεχνικές εκθέσεις επιβεβαίωσαν ότι το πλοίο ήταν κατάλληλο για τη μεταφορά επιβατών;
Όλα τα έγγραφα πρέπει να έρθουν στο φως.
Πού είναι, άραγε, οι ιδιοκτήτες αυτής της εταιρείας; Δεν έχουν τίποτα να πουν;
Από την πλευρά της Κύπρου, αρμόδια αρχή είναι το Υπουργείο Μεταφορών.
Είχε εκδοθεί άδεια απόπλου και είχε εγκριθεί η αναχώρησή του από το λιμάνι…
Θα ήταν όμως άδικο να φορτωθεί ολόκληρο το βάρος της ευθύνης αποκλειστικά στον Υπουργό Μεταφορών.
Υπάρχει και η «κυβέρνηση», υποτίθεται!
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ζήτημα διακυβέρνησης…
Μια πραγματικότητα «κακοδιαχείρισης»…
Ένα status quo που καταρρέει…
Άλλη μια μέρα πέρασε.
Και ακόμη καμία παραίτηση!
Πόσες μέρες απομένουν μέχρι τις εκλογές;
Την υπουργική καρέκλα θα την απολαμβάνει για άλλους τρεις μήνες, το πολύ…
Ο προσωπικός του οδηγός.
Το πρωτόκολλο…
Το πολύ άλλους τρεις μήνες!
Ίσως έχει ακόμη κάποιες «εκκρεμότητες» να τακτοποιήσει…
Αυτό που ακολουθεί δεν είναι πολιτική καριέρα.
Είναι θέμα αξιοπρέπειας.
Δεν φτάσαμε εδώ μέσα σε μία μέρα.
Χρόνια τώρα αποδυναμώνουν τις δομές και τις δυνατότητες του δημόσιου τομέα.
Στις ανώτερες βαθμίδες της διοίκησης, σταθερά έβαζαν την αφοσίωση πάνω από τη γνώση, το κομματικό κριτήριο πάνω από την εμπειρία και την υπακοή πάνω από την ικανότητα.
Στέρησαν από τους θεσμούς τη μνήμη τους.
Χάθηκε η θεσμική σοβαρότητα.
Και μετά εμπιστευτήκαμε τη ζωή μας σε αυτούς τους θεσμούς, σε αυτούς τους ανθρώπους…
Ένας άνθρωπος χάνει ένα κομματικό συνέδριο…
Αλλά μπορεί και πάλι να γίνει «Πρωθυπουργός».
Ένας βουλευτής νομοθετεί για αυτή τη χώρα με πτυχίο από ένα πανεπιστήμιο στο οποίο, όπως ο ίδιος λέει, «δεν φοίτησε ποτέ»…
Κι αυτό το πανεπιστήμιο-μαϊμού το ίδρυσε ένας ακόμη «εθνικός» βουλευτής!
«Δεν θα τους αφήσουμε να το αγγίξουν», λένε…
Σκεφτείτε το. Τώρα εξετάζεται και το πτυχίο του καπετάνιου…
Κι όμως, στους κύκλους εκείνων που λένε ότι θα το «ερευνήσουν» υπάρχουν άνθρωποι μπλεγμένοι στο ίδιο ακριβώς σκάνδαλο των πτυχίων…
Ο Υπουργός Μεταφορών βγαίνει μπροστά και λέει: «Αν τελικά συμπεριληφθώ σε εκείνους που θα θεωρηθούν υπεύθυνοι, θα παραιτηθώ κι εγώ, αν χρειαστεί».
Αν χρειαστεί!
Δεν μπορείς παρά να αναρωτηθείς: Πότε ακριβώς θα χρειαστεί;
«Υπήρχε παλαιότερα μια επιτροπή που επέβλεπε τα πλοία με σημαία της “Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου” και όσα έφταναν στα λιμάνια. Εξέταζε τις συνθήκες εργασίας και την ασφάλεια των πλοίων. Η επιτροπή αυτή δεν λειτουργεί εδώ και τρία, τέσσερα, ίσως και πέντε χρόνια. Δεν διορίστηκε κανείς για να αντικαταστήσει όσους συνταξιοδοτήθηκαν. Όταν δεν υπάρχει έλεγχος, γίνεται ευκολότερο να εκτελούν δρομολόγια πλοία που δεν πληρούν τις απαιτούμενες προδιαγραφές.»
Αυτή είναι η εκτίμηση του πλοιάρχου και εμπειρογνώμονα Ουλούς Γκιοκέρ!
Αν ούτε αυτό είναι λόγος για να «χρειαστεί», τότε τι είναι;
Η «παραίτηση» είναι κι αυτή δείγμα υψηλού πολιτικού πολιτισμού…
Δεν είναι απλώς ένα καφάσι με ντομάτες και καρπούζια…
Στις ανεπτυγμένες δημοκρατίες συμβαίνει…
Είναι, με άλλα λόγια, δείγμα πολιτισμού…
Διαφορετικά…
Καταρρέει ένα σιλό, πεθαίνει ένας νεαρός εργαζόμενος και κανείς δεν λογοδοτεί.
Πεθαίνει ένα μωρό, αναμειγνύεται αλκοόλ στο γάλα του και κανείς δεν λογοδοτεί.
Βυθίζεται ένα πλοίο και κανείς δεν λογοδοτεί.
Σε μια χώρα πολιτικής ανευθυνότητας, το να περιμένεις μια «παραίτηση» είναι πραγματικά η αποθέωση της ανοησίας…
Απόλυτη «έλλειψη βούλησης»…
Και είναι πλέον ξεκάθαρο ποιοι «προστάτεψαν» αυτή τη βρώμικη, ανίκανη και δόλια σύμπραξη…
Τώρα τους γιουχάρουν μαζί, τον έναν δίπλα στον άλλον.
Ίσως για πρώτη φορά η οργή της κοινωνίας να σπάει το τείχος προστασίας που έχουν υψώσει.
Είναι ένας τεράστιος πόνος…
Αμέτρητος…
Απερίγραπτος…
Έχουμε έναν κόμπο στον λαιμό…
Δεν ξέρεις τι να γράψεις, τι να πεις.
Όμως ακριβώς τώρα πρέπει να απαιτήσουμε λογοδοσία.
Αν και στις δύο πλευρές της θάλασσας κυβερνούσαν οι σωστοί άνθρωποι… Η φτώχεια δεν θα ήταν μοίρα στον βυθό της θάλασσας.
[Την ώρα που ανανεώθηκε το παρόν άρθρο, ο Ερχάν Αρικλί εξακολουθούσε να είναι ο «Υπουργός Μεταφορών». Ο Ουνάλ Ουστέλ, ο οποίος ανακοινώθηκε ως Πρωθυπουργός, τον απομάκρυνε από τη θέση του. Ο Αρικλί πήρε αυτό που του άξιζε… Είναι τώρα ο Ουστέλ «ήρωας»;]
