Στον απόηχο του πλοίου που «βυθίστηκε» στα ανοικτά της Κερύνειας, ήρθαν στο φως πολλές «πικρές αλήθειες».
Στην πραγματικότητα, η περίληψη όλων όσων συνέβησαν ήταν η εξής:
«Αποτύχαμε να γίνουμε κράτος...»
Το «πράγμα» που θάψαμε πεντακόσια μέτρα κάτω από τον βυθό δεν είναι άλλο από αυτό το «κράτος» που δεν καταφέραμε να ιδρύσουμε...
Ποιο ήταν το βασικό επιχείρημα της πολιτικής αποσχισμού;
Υπάρχουν δύο κράτη, δύο λαοί και δύο δημοκρατίες στην Κύπρο. Ας αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα αυτή...
Και αυτή η λανθασμένη «θέση» θάφτηκε στον βυθό της θάλασσας μαζί με εκείνο το πλοίο...
Όπως και να δει κανείς το περιστατικό, το «πράγμα» που δείξαμε τραγικά σε ολόκληρο τον κόσμο είναι, στην πραγματικότητα, μια αποτυχία, μια διαφθορά και ένας φαταλισμός...
Ήταν σαν να δηλώσαμε σε ολόκληρο τον κόσμο ότι κυβερνούμαστε με μια νοοτροπία του τύπου «Ας είναι τα πράγματα όπως είναι, ο Θεός θα τα φροντίσει όλα»...
Είμαστε σαν βοσκοί που αφήνουν τα κοπάδια τους να βοσκήσουν και μετά εμπιστεύονται τα υπόλοιπα στην προστασία του Θεού...
«Τα άφησα να φύγουν - τώρα ας τα προστατεύσει ο Θεός.»
Πράγματι, ο Θεός προστάτευσε αυτούς τους ανθρώπους...
Ακόμη και το γεγονός ότι το πλοίο βυθίστηκε πριν προλάβει να αποπλεύσει από την Κερύνεια ήταν σαν μια «ευλογία»...
Γι’ αυτό και όσοι είδαν την καταστροφή από την ακτή μπόρεσαν να σπεύσουν αμέσως να τους βοηθήσουν...
Χάρη στην καλοσύνη του λαού μας —την οποία δεν έχει χάσει ακόμα— η συντριπτική πλειοψηφία των επιβατών που βρίσκονταν στο πλοίο διασώθηκαν αφού ανασύρθηκαν από τη θάλασσα...
Αν το πλοίο είχε καταφέρει να διανύσει ακόμη πέντε ή δέκα χιλιόμετρα, τα κινητά τηλέφωνα θα είχαν σταματήσει να λειτουργούν, η βοήθεια θα είχε φτάσει πολύ αργά και η απώλεια ζωών θα ήταν πολύ μεγαλύτερη...
Αυτό, φυσικά, αποτελεί μόνο μια μικρή «παρηγοριά».
Αναμφίβολα, η «ποιότητα» των επιχειρήσεων διάσωσης που πραγματοποιήθηκαν πρέπει να αποτελέσει ένα από τα βασικά στοιχεία της επικείμενης έρευνας.
Η ακτοφυλακή, η αστυνομία, οι ιατρικές ομάδες, η πολιτική άμυνα και ο στρατός: σε ποιο βαθμό εκπλήρωσε ο καθένας τα καθήκοντά του και ποιες ήταν οι ελλείψεις; Όλα αυτά πρέπει να αποκαλυφθούν με τον πιο διαφανή τρόπο, μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια.
Έχει αναφερθεί εκτενώς στα μέσα ενημέρωσης ότι το σκάφος είχε «ιστορικό» κάθε άλλο παρά υποδειγματικό και ότι ο καπετάνιος ασκούσε το ρόλο του χωρίς να έχει λάβει επαρκή «εκπαίδευση»...
Πάνω απ’ όλα, υπάρχει ο ισχυρισμός ότι το πλοίο αυτό δεν διέθετε τον απαιτούμενο τεχνικό εξοπλισμό για να εκτελεί δρομολόγια στη γραμμή Κερύνειας–Τασούτζου...
Επιπλέον, πρέπει να δοθεί προσοχή στη δυνατότητα «σωστικής δράσης» του πλοίου τη στιγμή της βύθισής του.
Οι καταθέσεις των μαρτύρων του συμβάντος, σε συνδυασμό με τα βίντεο που κατέγραψαν, υποδεικνύουν ότι δεν εφαρμόστηκε κάποια «διαχείριση κρίσεων» υπό την ηγεσία του πλοιάρχου καθώς το πλοίο βυθιζόταν.
Βίντεο που αποδεικνύουν ότι οι επιβάτες «αφέθηκαν στην τύχη τους» έχουν διαδοθεί στα κοινωνικά δίκτυα ως «αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία».
Όταν εξετάζουμε όλα αυτά συνολικά, γίνεται σαφές ότι ο κύριος ένοχος που ευθύνεται για την πρόκληση αυτής της «μεγάλης τραγωδίας» είναι, φυσικά, το «κράτος» και οι «πολιτικοί» που έχουν αναλάβει τη διακυβέρνησή του.
Αφήνοντας κατά μέρος την πολιτική ευθύνη σχετικά με τα «προηγούμενα» του συμβάντος, σε ποιο βαθμό αυτό το «κράτος» έκανε αισθητή την παρουσία του επί τόπου μετά τη βύθιση; Σε ποιο βαθμό ήταν αποτελεσματικό; Πρέπει να φέρνουμε στο φως αυτά τα ζητήματα, ένα προς ένα.
Από ό,τι βλέπω, υπάρχει μεγάλη κριτική που στρέφεται εναντίον των «κρατικών» θεσμών...
Υπάρχουν όμως και εκείνοι που διαθέτουν βίντεο και υπερασπίζονται ορισμένους από αυτούς τους θεσμούς...
Δεν μπορούμε να αδικήσουμε κανέναν «θεσμό». Πράγματι, μπορεί μάλιστα να ειπωθεί ότι η ακτοφυλακή και το Υπουργείο Υγείας «έκαναν καλή δουλειά» εξ αρχής...
Το γεγονός ότι «πολίτες» έσπευσαν να βοηθήσουν το πλοίο που βυθιζόταν αποδεικνύει ότι το πνεύμα της «αλληλεγγύης» μας — που είναι και πηγή υπερηφάνειας για εμάς— παραμένει ζωντανό.
Εν τω μεταξύ, η σύσταση «εξεταστικής επιτροπής» στο Κοινοβούλιο πρέπει να θεωρηθεί ως ένα θετικό πρώτο βήμα.
Τώρα ας στραφούμε στο κύριο θέμα...
Αυτό το «μίνι-κράτος» είχε έναν «Υπουργό Μεταφορών»...
Έναν λεγόμενο υπουργό που φοβόταν να επισκεφθεί τις οικογένειες των αγνοουμένων στη θάλασσα, αλλά προσπάθησε να «απαλλάξει» τον «καπετάνιο» δημοσιεύοντας έγγραφα που τον αφορούσαν στην τηλεόραση...
Ένας πολιτικός του οποίου το όνομα αναφέρεται στην ίδια φράση με την «Interpol»· ο οποίος διέταξε την αφαίρεση των καμερών κυκλοφορίας και ξαφνικά άρχισε να συνεργάζεται με μια εταιρεία της δικής του επιλογής· ο οποίος έχει κατηγορηθεί για εμπλοκή στα γεγονότα στο Ερτσάν· ο οποίος δεν έχει επιδείξει «διαφάνεια» όσον αφορά την περιουσία του· και ο οποίος είναι αντίθετος στη λύση και υποστηρικτής της διχοτόμησης...
Ήταν πρακτικά το «κακομαθημένο παιδί» του UBP… Έκανε το UBP να κάνει ό,τι ήθελε…
Βρισκόταν υπό την προστασία του Ουνάλ Ουστέλ…
Φυσικά, όλα τα δάχτυλα έδειχναν αυτόν τον «πολιτικό».
Η «βούληση» που έδωσε στον καπετάνιο άδεια εργασίας εδώ και έβαλε αυτό το πλοίο να σαλπάρει από εδώ ανήκει σε αυτό το πρόσωπο...
Αυτός ο άνθρωπος φέρει άμεση ευθύνη μαζί με την Αρχή Λιμένων, τους διευθυντές της και τον υφυπουργό της...
Αμέσως μετά το περιστατικό, μπήκε σε «ρυθμό» — δεν θα το πιστέψετε... «Ας αρθεί η βουλευτική μου ασυλία», είπε.
Φυσικά, ο «μαέστρος της απόδρασης» Ουνάλ Ουστέλ, αντί να ακολουθήσει τον περίπλοκο δρόμο, είπε «Τον απάλλαξα από τα καθήκοντά του» με την πιο μεγάλη ευκολία και έριξε στον Αρικλί ένα «σωσίβιο»…
Είναι αυτονόητο ότι πρόκειται για μια επιχείρηση που ενορχηστρώθηκε από μια «ανώτερη αρχή» στην Άγκυρα…
Ο πρωθυπουργός δεν μπόρεσε να πείσει κανέναν ότι αυτή η «απόφαση» ήταν δική του…
Κατά τη γνώμη μου, ο Αρικλί και η ομάδα του πρέπει να παραπεμφθούν σε δίκη με διαφάνεια και χωρίς καθυστέρηση.
Γιατί αυτό το «υπουργείο» χορήγησε άδεια λειτουργίας σε αυτό το πλοίο; Γιατί ενέκρινε την άδεια του καπετάνιου;
Υπάρχουν, φυσικά, «κομματικές» διασυνδέσεις που εμπλέκονται σε αυτή την υπόθεση.
Ο Αρικλί δεν είναι σε καμία περίπτωση μόνος του...
Το UBP και ο Ουνάλ Ουστέλ είναι συνεργοί του...
Εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο ένα μη αναγνωρισμένο «μικρό κράτος»...
Θυσίασαν τον καημένο για χάρη της πολιτικής τους, αντιμετωπίζοντάς τον σαν να ήταν μέλος μιας συλλογικής «εγκληματικής οργάνωσης»...
Απολάμβαναν την ελευθερία που τους παρείχε η «μη αναγνώριση» και η απουσία διεθνούς ελέγχου.
Ακριβώς για αυτόν τον λόγο αυτή η νοοτροπία αντιτίθεται στην «ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση» και δεν επιθυμεί λύση...
Γι’ αυτό δεν είναι μόνο ο Αρίκλι - όποιος επέτρεψε σε αυτό το πλοίο να μεταφέρει επιβάτες —αρχίζοντας από τον Ουνάλ Ουστέλ και το UBP— και όποιος παρέβλεψε το γεγονός αυτό πρέπει να πληρώσει το πολιτικό τίμημα.
Δεν μπορούμε ποτέ να προχωρήσουμε χωρίς να εκτιμούμε την ανθρώπινη ζωή· δεν μπορούμε να αυταπατόμαστε με την έννοια του «κράτους».
Πηγή: ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΘΥΝΗ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ «ΤΟΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΑΞΙΩΜΑ»;..
