Το Κόμμα Εθνικής Ενότητας πραγματοποίησε το συνέδριο επιλογής υποψηφίων του το Σάββατο.
Σχεδόν εννέα χιλιάδες μέλη του κόμματος προσήλθαν στις κάλπες.
Η συμμετοχή αυτή αντιστοιχεί περίπου στο ένα τρίτο των μελών του κόμματος.
Το γεγονός ότι τα δύο τρίτα των μελών δεν είχαν το απαραίτητο “κίνητρο” για να ψηφίσουν μοιάζει να προμηνύει ακόμη μία σοβαρή εκλογική ήττα…
Το βράδυ του Σαββάτου, στις εννέα και τριάντα δύο, όταν εμφανίστηκαν στη γιγαντοοθόνη οι ψήφοι που είχε λάβει κάθε υποψήφιος, επικράτησε χάος.
Δεκαεπτά άτομα, δυσαρεστημένα με τη θέση στην οποία είχαν καταταγεί, υπέβαλαν “ενστάσεις” για τα αποτελέσματα.
Ο “Πρόεδρος του Προεδρείου”, που προήδρευε του συνεδρίου, ανακοίνωσε στη μία και τριάντα τα ξημερώματα ότι οι ψήφοι θα επανακαταμετρούνταν υπό την εποπτεία του Ανώτατου Εκλογικού Συμβουλίου.
Θα γινόταν νέα καταμέτρηση και οι ψήφοι που είχαν καταγραφεί ψηφιακά θα διασταυρώνονταν με τα ψηφοδέλτια που βρίσκονταν στις κάλπες.
Ωστόσο, μέχρι χθες το βράδυ, όταν γραφόταν αυτό το άρθρο, οι κάλπες εξακολουθούσαν να φυλάσσονται υπό αστυνομική επιτήρηση και κανείς δεν έκανε καμία δήλωση…
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Ουνάλ Ουστέλ πέταξε το βράδυ για την Άγκυρα. Ο πρόεδρος του συνεδρίου, που είχε λάβει την απόφαση για επανακαταμέτρηση, πήγε στο νοσοκομείο…
Αυτή η “φαιδρή” κατάσταση βρέθηκε στο επίκεντρο της πολιτικής επικαιρότητας με έναν τρόπο απολύτως αντάξιο του Κόμματος Εθνικής Ενότητας.
Ο λόγος είναι πολύ απλός…
Αυτή η “άσχημη” εικόνα μάς αφορά όλους, είτε είμαστε μέλη του κόμματος είτε όχι…
Ένα πολιτικό κόμμα λαμβάνει μια απόφαση στο ίδιο του το συνέδριο και αδυνατεί να την εφαρμόσει…
Δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να επιλύσει τις ενστάσεις που υπέβαλαν τα ίδια του τα μέλη.
Και ο Πρωθυπουργός, επιδεικνύοντας τεράστια ανευθυνότητα, πετά στο εξωτερικό περίπου με τη λογική: “Για περιμένετε, να πεταχτώ μέχρι την Άγκυρα και βλέπουμε”.
Πάμε τώρα στις ενστάσεις…
Είναι, βέβαια, απολύτως φυσικό ένα “μέλος του κόμματος” να μην είναι ικανοποιημένο από τις ψήφους που πήρε από τα ίδια τα μέλη του κόμματος.
Μπορεί να ονειρευόταν ότι θα βρισκόταν στην κορυφή της λίστας.
Μπορεί να το φανταζόταν για μήνες…
Μπορεί οι υπολογισμοί του να μην του βγήκαν, επειδή στις επισκέψεις του στα χωριά άκουγε: “Μην ανησυχείς, φίλε μου, οι ψήφοι μας είναι δικοί σου”.
Το κόμμα του έχει υπουργούς, βουλευτές, κι όλοι ανταγωνίζονται όλους…
Μπορεί να είχε πάρει διαβεβαιώσεις από υπουργούς και βουλευτές του τύπου: “Φίλε μου, είσαι πρώτος στη λίστα μου”…
Μπορεί ακόμη να υπήρξαν και κάποιοι που ξεκίνησαν την κούρσα βασιζόμενοι σε ένα “χαμόγελο” του Ουνάλ Ουστέλ…
Όλα αυτά αποτελούν βασικά συστατικά του “τρόπου” με τον οποίο πολιτεύεται το Κόμμα Εθνικής Ενότητας από το χίλια εννιακόσια εβδομήντα έξι.
Σε μια τέτοια κατάσταση, όσοι θεωρούν ότι έχουν “μεγαλύτερη αξία” μπορεί να σκέφτονται κάπως έτσι:
“Τα μέλη του Κόμματος Εθνικής Ενότητας δεν αναγνώρισαν την αξία μου. Αθέτησαν τις υποσχέσεις που μου έδωσαν και με κορόιδεψαν”.
Δυστυχώς, όμως, δεν είδα ούτε έναν από τους “διαμαρτυρόμενους” να αντιμετωπίζει έτσι τα πράγματα.
Ο Πρόεδρος της Βουλής Ζιγιά Οζτούρκλερ, που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των διαμαρτυριών, κουνούσε το χέρι του προς τον Πρόεδρο του Προεδρείου μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, λέγοντας: “Μην εκθέτετε αυτό το κόμμα” — μια φράση που άφηνε σαφώς να εννοηθεί ότι “κάποια κομπίνα παιζόταν στο παρασκήνιο”.
Μήπως αυτός ο “Πρόεδρος του Προεδρείου” έκανε κάτι που “δεν αρμόζει” στο Κόμμα Εθνικής Ενότητας και έτσι εξέθεσε το κόμμα;
Τι ακριβώς “ντροπή” για το κόμμα συνιστούσε το ότι ο Πρόεδρος του Προεδρείου σηκωνόταν “διαρκώς” από τη θέση του και πήγαινε στο πίσω δωμάτιο όπου βρισκόταν ο Ουνάλ Ουστέλ, κανείς δεν μπορεί να πει.
Ωστόσο, οι δηλώσεις ενός από τους διαμαρτυρόμενους, του πρώην Προέδρου της Βουλής Ζορλού Τορέ, ο οποίος χαρακτήρισε την κατάσταση “ύποπτη”, δεν μπορούν να απορριφθούν έτσι απλά…
Αντί να πει “δεν πήρα τη στήριξη που χρειαζόμουν από τα μέλη”, άφησε κι αυτός υπαινιγμούς για τις “κομπίνες” που ενδεχομένως στήνονταν στο παρασκήνιο.
Με άλλα λόγια, δύο Πρόεδροι της Βουλής καταγγέλλουν κομπίνες και νοθεία μέσα στο ίδιο τους το κόμμα.
Ιδιαίτερα προβληματισμό προκαλεί και η “στάση” του “υποψήφιου βουλευτή” Εμράχ Γεσιλιρμάκ.
Δήλωσε ότι δεν θα είναι υποψήφιος ακόμη κι αν, μετά την επανακαταμέτρηση, βρεθεί στην κορυφή της λίστας.
Πώς γίνεται αυτός ο βουλευτής, ο οποίος όταν η Βουλή αποφάσισε να προστατεύσει την “ασυλία” του στο πλαίσιο της “έρευνας για τα πλαστά διπλώματα” δεν ανέβηκε στο βήμα να πει “μου στερείτε το δικαίωμα να καθαρίσω το όνομά μου από τις υποψίες”, να αποσύρει τώρα τόσο εύκολα την υποψηφιότητά του;
Όσοι λένε “επειδή είναι βέβαιος ότι δεν μπορεί να κερδίσει…” δεν έχουν καθόλου άδικο…
Μακάρι, σε αυτό το πιο οργανωμένο κόμμα της χώρας, αντί να συζητούμε τις απερίσκεπτες ενστάσεις όσων είναι “δυσαρεστημένοι με τη θέση τους”, να μπορούσαμε να συζητούμε άλλα αποτελέσματα.
Για παράδειγμα, να υπήρχαν κάποιοι “ηθικοί” κανόνες για το ποιος μπορεί να είναι υποψήφιος με το Κόμμα Εθνικής Ενότητας…
Και να ήταν αυτοί οι κανόνες γνωστοί εκ των προτέρων, ώστε όσοι τους παραβιάζουν να μην μπορούν καν να μπουν στην κούρσα του κομματικού συνεδρίου…
Πάρτε για παράδειγμα τον Ζιγιά Οζτούρκλερ…
Θα μπορούσε να είναι υποψήφιος σε ένα κόμμα που σέβεται τις ηθικές αρχές;
Το γεγονός ότι το όνομά του αναφέρθηκε ρητά στις δίκες για τα πλαστά διπλώματα δεν θα μπορούσε να έχει προκαλέσει την αντίδραση ορισμένων μελών του Κόμματος Εθνικής Ενότητας;
Με άλλα λόγια, αντί ο κ. Οζτούρκλερ να κατασκευάζει μια ιστορία περί “νοθείας” γύρω από αυτά τα “αποτελέσματα”, μήπως θα έπρεπε να αναρωτηθεί και για τον ίδιο;
Αντίστοιχα, μήπως ο Εμράχ Γεσιλιρμάκ έφαγε ένα “χαστούκι” από τους ίδιους τους ψηφοφόρους του Κόμματος Εθνικής Ενότητας;
Το γεγονός ότι ο Ζιγιά Οζτούρκλερ, ο Εμράχ Γεσιλιρμάκ και ο Χακάν Ντιντσιουρέκ δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν επαρκή στήριξη από τα μέλη του Κόμματος Εθνικής Ενότητας θα μπορούσε, στην πραγματικότητα, να θεωρηθεί ένα “θετικό” μήνυμα εκ μέρους της κομματικής βάσης.
Μόνο που υπάρχουν και άλλα “αποτελέσματα” που έρχονται σε αντίθεση με αυτή την “ανάλυση”…
Για παράδειγμα, πώς πρέπει να ερμηνεύσουμε το γεγονός ότι ο Σουτζούογλου εξασφάλισε τις περισσότερες ψήφους στη Λευκωσία;
Ήταν μια “πράξη ανυπακοής” της ίδιας της κομματικής βάσης απέναντι στον Ουνάλ Ουστέλ;
Ή μήπως οι ψηφοφόροι του Κόμματος Εθνικής Ενότητας προτίμησαν να σταθούν στο πλευρό του “θύματος”;
Με λίγα λόγια, με αυτό το συνέδριο το Κόμμα Εθνικής Ενότητας έπληξε ακόμη περισσότερο την ήδη φθαρμένη “εικόνα” του.
Υποθέτω ότι αυτό το συνέδριο έκανε ακόμη πιο ξεκάθαρη την απάντηση στο ερώτημα: “Ποιον δεν θα ψηφίσετε;”.
Δεν υπάρχει ούτε “ανανέωση” ούτε “ξεκαθάρισμα” στο Κόμμα Εθνικής Ενότητας.
Για ακόμη μία φορά θα επιχειρήσει να παρουσιαστεί ενώπιον της κοινωνίας με “αμφιλεγόμενους υποψήφιους βουλευτές”.
Και η “ανώτερη αρχή”, που στο παρελθόν μποϊκόταρε εκείνους που είχαν “εκλεγεί” στο ίδιο το κομματικό συνέδριο του Κόμματος Εθνικής Ενότητας — ποια νέα στρατηγική θα ράψει τώρα στα μέτρα του κόμματος μπροστά σε αυτή τη νέα κατάσταση;
Θα περιμένουμε να δούμε.
