Στην πραγματικότητα, είχαμε δύο ενθαρρυντικές εξελίξεις…
Στην Πύλα, οι ηγέτες στάθηκαν δίπλα δίπλα, μαζεύτηκαν γύρω από το ίδιο τραπέζι και χαμογέλασαν μαζί σε ένα δικοινοτικό «φεστιβάλ ειρήνης».
Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που είχαμε μια «σύμπραξη» με τη λέξη «ειρήνη» στο όνομά της…
Αναπληρώσαμε τον χαμένο χρόνο.
Τι όμορφες εικόνες… Ενωμένα χέρια, θυμηθήκαμε ξανά κοινές μελωδίες και χορούς και έγιναν βήματα.
Μια ακόμη θετική εξέλιξη ήταν η δήλωση του Τουρκοκύπριου ηγέτη Τουφάν Ερχιουρμάν προς τον ελληνοκυπριακό Τύπο.
Ήταν ένα σημαντικό βήμα, κάτι που είχαμε πολύ καιρό να δούμε…
Ο Τουφάν Ερχιουρμάν πάντα δίσταζε να το κάνει…
Στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις μας συμφωνούσαμε πάντα ότι θα είχε νόημα.
Για κάποιον λόγο, όμως, δεν γινόταν ποτέ…
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης, από την άλλη, ήταν πολύ πιο άνετος και πολύ πιο ανοιχτός στις επαφές του με Τουρκοκύπριους δημοσιογράφους…
Ο ελληνοκυπριακός Τύπος μπορεί πάντοτε να καθορίζει την ατζέντα στην ειρηνευτική διαδικασία.
Πολλές φορές μαθαίνουμε πρώτα από εκεί για ορισμένες εξελίξεις.
Και δεν πρόκειται πάντοτε για χειραγώγηση ή παραπληροφόρηση.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, από εκεί πληροφορούμαστε και για πρωτοβουλίες, έγγραφα, απαντήσεις και προετοιμασίες.
Υπάρχουν ακόμη πολλά που δεν γνωρίζουμε…
Για παράδειγμα, γίνεται λόγος για «επτά προτάσεις».
Ποιες ακριβώς είναι, μία προς μία;
Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι η τουρκοκυπριακή ηγεσία αποδέχθηκε τις έξι.
Όσο για την πρόταση που αφορά το άνοιγμα οδοφραγμάτων, ζήτησε να συζητηθεί πιο διεξοδικά.
Φαίνεται ότι η ελληνοκυπριακή ηγεσία έχει τοποθετηθεί αρνητικά απέναντι στις προτάσεις.
Από την άλλη, λέει: «Εγώ αποδέχθηκα εκείνη που αφορά τα οδοφράγματα».
Εντάξει, αλλά…
Ποιος απορρίπτει τι και γιατί;
Μακάρι τα Ηνωμένα Έθνη να εξηγούσαν αυτά τα πράγματα στην κοινή γνώμη…
Για να ξέρουμε κι εμείς πού ακριβώς βρίσκεται η διαδικασία σε ορισμένα στάδια των συνομιλιών.
Όσο ενθαρρυντικές κι αν ήταν οι εικόνες στην Πύλα…
Υπήρχε και μια «κρυφή» ένταση.
Όπως το έθεσε ο Νίκος Χριστοδουλίδης: «Αναμφίβολα, εκείνο που μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για τη διαδικασία και να μας επιτρέψει να φτάσουμε σε θετικό αποτέλεσμα είναι η πολιτική βούληση. Όλα εξαρτώνται από αυτήν».
Με τον τρόπο του, έχει αποκτήσει ένα «πλεονέκτημα»…
Και το αξιοποιεί σε κάθε ευκαιρία.
Και αυτό είναι…
Η στάση της Τουρκίας!
Διότι, παρά την απολύτως σαφή, εμφανή και αδιαμφισβήτητη εκλογική επιλογή των Τουρκοκυπρίων, η Τουρκία ακολουθεί μια «αποσχιστική» πολιτική εκτός του πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών.
Και αυτό περιορίζει τα περιθώρια κινήσεων του Τουφάν Ερχιουρμάν.
Κατά τη γνώμη μου, πίσω από την αποφυγή του όρου «ομοσπονδιακή λύση» βρίσκεται και αυτό το αίσθημα ότι είναι στριμωγμένος…
Παρά τις επίμονες ερωτήσεις του Ανδρέα Παράσχου από τον «Πολίτη»…
Βεβαίως, «η ουσία είναι σημαντικότερη από τις ταμπέλες», αλλά…
Αν έλεγε έστω μία φορά «ομοσπονδιακή λύση»…
Άλλωστε, σε ποιο άλλο μοντέλο λύσης υπάρχει «πολιτική ισότητα»;
Ή «εκ περιτροπής προεδρία»;
Αφού αυτά δεν υπάρχουν στη φόρμουλα των δύο κρατών…
Όσο περισσότερο προσπαθείς να το αποφύγεις, τόσο περισσότερο σε κυνηγά η ίδια η συζήτηση για την «ομοσπονδιακή λύση».
Τόση προσπάθεια για το τίποτα…
Και, επιπλέον, αυτή η κατάσταση προσφέρει και κάλυψη στην «έλλειψη πρόθεσης» του Νίκου Χριστοδουλίδη…
Γι’ αυτό ακριβώς θυμώνω…
Θα έπρεπε πραγματικά να συζητούμε πολύ περισσότερο αυτή την τοποθέτηση του Τουφάν Ερχιουρμάν: «Αποδέχθηκα σχεδόν όλες τις προτάσεις του Γενικού Γραμματέα και δήλωσα ότι ήμουν έτοιμος να συζητήσω το θέμα των οδοφραγμάτων σε πιο προχωρημένο επίπεδο».
Η εκπρόσωπος των Ηνωμένων Εθνών για την Κύπρο, Μαρία Άνχελα Ολγκίν, έγραψε επίσης μια επιστολή την περασμένη εβδομάδα…
Κανείς δεν φαίνεται να δίνει ιδιαίτερη σημασία εξαιτίας του «εκλογικού» κλίματος που επικρατεί εδώ…
Η διεφθαρμένη συγκυβέρνηση που έσυρε το δημόσιο ταμείο σε βάλτο χρεών σηκώνει αεροπλάνα, χτίζει οικισμούς και ασκεί μια πολιτική υποσχέσεων και φόβου που θυμίζει τη δεκαετία του χίλια εννιακόσια ενενήντα.
Τέλος πάντων…
Η Άνχελα Ολγκίν ρωτά:
«Εάν, τα τελευταία δύο χρόνια, οι πλευρές δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν για ένα οδόφραγμα που θα διευκολύνει την επικοινωνία, για την αποναρκοθέτηση ή για μια κοινή προσπάθεια εξάλειψης της πλαστικής ρύπανσης σε ολόκληρο το νησί, όπως και σε πολλούς άλλους τομείς όπου θα μπορούσαν να συνεργαστούν, πώς θα μπορέσουν να συμφωνήσουν σε ένα πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο ικανό να υπερβεί δεκαετίες διαίρεσης και τη συνεχώς αυξανόμενη απόσταση μεταξύ των δύο κοινοτήτων, ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη ότι αυτές οι διαιρέσεις γίνονται μέρα με τη μέρα εντονότερες;»
Εντάξει, αλλά…
Αν είναι και τα Ηνωμένα Έθνη να θέτουν τα ίδια ερωτήματα που έχουμε κι εμείς…
Ποιος θα δώσει τις απαντήσεις;
Ποιος θα εξηγήσει στις δύο κοινότητες τι πρότεινε η κάθε πλευρά, τι αποδέχθηκε, τι απέρριψε και γιατί το απέρριψε;
Η διπλωματία, ασφαλώς, απαιτεί εμπιστευτικότητα.
Η εμπιστευτικότητα, όμως, δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για να θολώνει το ζήτημα της λογοδοσίας.
Διότι, αν δεν υπάρξει αποτέλεσμα, οι άνθρωποι που ζουν σε αυτό το νησί έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν το γιατί.
Διαφορετικά, ο καθένας θα συνεχίσει να διηγείται τη δική του εκδοχή της ιστορίας στο δικό του ακροατήριο.
Ο καθένας θα θεωρεί ότι έχει δίκιο και ο καθένας θα παρουσιάζει την άλλη πλευρά ως τον ένοχο.
Αν συνεχίσουμε έτσι, η ειρήνη θα μείνει απλώς μια όμορφη φωτογραφία από την Πύλα.
