Χρειάζεται να δούμε προσεκτικά την πολιτική γραμμή που ακολουθεί ο Πρόεδρος Τουφάν Έρχουρμαν μετά την εκλογή του. Πρώτα απ’ όλα, στο πεδίο της εσωτερικής πολιτικής, έφερε ξανά στη ζωή μας την ισορροπία — ένα στοιχείο απολύτως κρίσιμο για τη δημοκρατική διαδικασία. Αξιοποιώντας τις συνταγματικές του αρμοδιότητες, αποφάσισε να παραπέμψει στη Δικαιοσύνη ορισμένους νόμους που ψηφίστηκαν από τη Βουλή και προκάλεσαν αντιδράσεις, ώστε να εξεταστεί η συνταγματικότητά τους.
Κάποιοι σχολίασαν και άλλους νόμους, τους οποίους ο ίδιος θα επιστρέψει στη Βουλή για επανεξέταση. Απέναντι στην επιβολή της κυβέρνησης για το επίδομα ακρίβειας —πρώτα μέσω νομοθεσίας και στη συνέχεια μέσω διατάγματος με ισχύ νόμου— η κοινωνία των πολιτών και οι συντεχνίες κινητοποιήθηκαν, ασκώντας το δικαίωμά τους να αντιταχθούν. Στις διαμαρτυρίες αυτές, αστυνομικοί και διαδηλωτές βρέθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο.
Σε εκείνο το σημείο, αντί να μείνει στο γραφείο του και να παρακολουθεί από απόσταση αυτή τη σύγκρουση ανάμεσα σε αδέλφια να ξετυλίγεται μέσα σε ένα εξαιρετικά συγκρουσιακό κλίμα, ο Πρόεδρος Έρχουρμαν πέρασε ανάμεσα από τις γραμμές της Αστυνομίας και των διαδηλωτών και πήγε ο ίδιος στον χώρο της κινητοποίησης. Αυτό το θαρραλέο βήμα απέτρεψε τελικά την περαιτέρω κλιμάκωση της έντασης. Αρχικά οδήγησε σε συνομιλίες μεταξύ των πλευρών. Μπορεί εκείνη τη στιγμή οι συνομιλίες να μην έφεραν άμεσο αποτέλεσμα, όμως στη συνέχεια οδήγησαν την κυβέρνηση πρώτα στην ανάκληση του διατάγματος και μετά στην απόφαση να αποσύρει το σχετικό νομοσχέδιο, επιστρέφοντάς το στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή για περαιτέρω εξέταση.
Όλα αυτά τα γεγονότα μάς υπενθύμισαν, στην πράξη, ότι ο θεσμός του Προέδρου λειτουργεί και ως παράγοντας ισορροπίας. Και όταν τα δούμε μαζί με μια εξαιρετικά σημαντική απόφαση της Δικαιοσύνης, αντιλαμβανόμαστε ακόμη καθαρότερα πόσο ζωτική είναι αυτή η ισορροπία — ένα θεμελιώδες στοιχείο της διάκρισης των εξουσιών.
Η δικαστική απόφαση στην οποία αναφέρομαι ήταν η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου να ακυρώσει περίπου 400 διατάγματα με ισχύ νόμου. Διότι η Εκτελεστική Εξουσία είχε καταχραστεί αυτή τη συνταγματική πρόνοια, βάζοντας ουσιαστικά τον εαυτό της στη θέση της Βουλής και αδειάζοντας έτσι τη Βουλή από τον ρόλο της — τον βασικό και πρωταρχικό θεσμό που διαμορφώνεται από τη λαϊκή βούληση. Με αυτόν τον τρόπο, μπήκε φρένο στην επιβολή μέτρων πάνω σε ολόκληρη την κοινωνία.
Με άλλα λόγια, η στάση του Προέδρου Έρχουρμαν, μαζί με την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου, ξανάφερε στο προσκήνιο μια αξία που η κοινωνία είχε σχεδόν ξεχάσει: την ανάγκη να λειτουργεί το κράτος με ισορροπία και διάκριση των εξουσιών, δηλαδή με τον πιο ουσιαστικό πυρήνα της δημοκρατίας. Η Εκτελεστική Εξουσία, με απλά λόγια, δεν θα μπορεί πια να λειτουργεί με λογική “one man show”. Ο Πρόεδρος και το ανώτατο δικαστικό όργανο μάς θύμισαν ξανά τη σημασία και την αξία της ισορροπίας.
Αυτό που έφερε όλα αυτά στο φως ήταν η θαρραλέα άσκηση του δικαιώματος να αντιστέκεσαι στο άδικο από δημοκρατικές μαζικές οργανώσεις, συντεχνίες και ανθρώπους με διαφορετικές απόψεις.
Παράλληλα, ήρθε και το πρώτο ουσιαστικό αποτέλεσμα της προσέγγισης του Προέδρου Τουφάν Έρχουρμαν στις σχέσεις με την Τουρκία — όπως ο ίδιος έλεγε πάντα, «όχι μέσα από υποταγή ή σύγκρουση, αλλά μέσα από διαβούλευση». Η απαγόρευση εισόδου στην Τουρκία, που είχε επιβληθεί σε πολίτες της ΤΔΒΚ, ανεστάλη σε πρώτη φάση για 15 πολίτες της ΤΔΒΚ. Με άλλα λόγια, έχουμε πλέον μια χειροπιαστή απόδειξη ότι ο διάλογος και η δυνατότητα να εκφράζεις τη θέση σου μπορούν να παράγουν αμοιβαία θετικά αποτελέσματα.
Αυτή η εξέλιξη, που προσθέτει μια θετική διάσταση στις σχέσεις με την Τουρκία, έρχεται να προστεθεί στη θετική πρόοδο που καταγράφηκε στο εσωτερικό μέτωπο γύρω από το κρίσιμο ζήτημα της ισορροπίας. Όλα αυτά τα περιστατικά αναδεικνύουν τη σημασία της αναζήτησης νέων και διαφορετικών προσεγγίσεων στην πολιτική σκηνή.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 11.05.2026.
