Πάντα θετική!
Σεβγκιούλ Ουλουντάγ…
Σεβγκιούλ αμπλά…
Ή Σεβγκιούλ αμπά…
Όπως ακριβώς μας φώναζε κι εκείνη: «Αμπάμμμ μου, αγάπη μου…»
[Σημείωση μεταφραστή: Το «αμπά» είναι μια καθημερινή εκδοχή του «αμπλά», που υποδηλώνει αδελφική οικειότητα. Με την κατάληξη «-μ», όπως στο «αμπάμ», σημαίνει κυριολεκτικά «αδελφή μου», αλλά χρησιμοποιείται και από την ίδια την «αδελφή» προς αγαπημένα πρόσωπα, ως έκφραση τρυφερότητας. Θα μπορούσε να αποδοθεί και ως «γλυκιά μου».]
Τους τελευταίους δύο μήνες δεν είδα τη Σεβγκιούλ αμπλά…
Κανονικά, κάθε μέρα, μόλις τελειώνω την πρωινή εκπομπή στο Sim TV, παίρνω τις ημερήσιες εφημερίδες και τις αφήνω στο Κέντρο Ειδήσεων της Γενί Ντουζέν…
Και σχεδόν πάντα, εκεί, πετυχαίνω τη Σεβγκιούλ αμπλά…
Κι αυτή η συνάντηση, αυτή η μικρή κουβέντα, αυτό το χαμόγελο, αυτή η θετική της ενέργεια, έχουν τη δύναμη να μου φτιάχνουν ολόκληρη τη μέρα…
Τώρα πια, όχι…
Όπως είπα, για δύο μήνες δεν συνάντησα τη Σεβγκιούλ Ουλουντάγ…
«Θα είναι σε άδεια», σκέφτηκα. Δεν ρώτησα κανέναν τίποτα…
Ώσπου κάποια στιγμή είπα: «Πού χάθηκε η Σεβγκιούλ αμπλά;»
Και τότε ήρθε η απάντηση: «Δεν είναι καλά…»
Έμαθα και τη διάγνωση. Έμαθα και το όνομα της αρρώστιας της. Έμαθα πως δεν πήγαινε καθόλου καλά — και πως δεν θα βελτιωνόταν…
Είχε στείλει μήνυμα: «Μην αφήσετε κανέναν να έρθει να με δει. Να με θυμάστε όπως ήμουν…»
Πώς να σε ξεχάσουμε, αμπάμμμ μου;
Για μένα ήταν μια γυναίκα με αρχές. Μια γυναίκα που δεν μάσαγε τα λόγια της…
Και πάντα αναρωτιόμουν: «Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να κουβαλά τόση θετική ενέργεια;»
Βέβαια, το να είσαι «θετικός» — ή να δείχνεις έτσι — δεν σημαίνει ότι είσαι πάντα χαρούμενος, πάντα υγιής ή ότι δεν περνούν ποτέ σκοτεινά συναισθήματα από μέσα σου…
Η Σεβγκιούλ αμπλά ήταν άνθρωπος που μπορούσε να σου δώσει ελπίδα ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές σου…
Είχε κατανόηση για όλους. Ήξερε να ακούει, πάντα με ένα χαμόγελο…
Όταν μιλούσε, ήταν σαν γιατρός που σου έκανε μια ένεση αισιοδοξίας…
Ήταν μια αληθινή μεγάλη αδελφή. Δεν σου ρουφούσε την ενέργεια· σου την ανανέωνε…
Δεν ήταν μόνο η μεγάλη αδελφή των νεότερων ανθρώπων στη Γενί Ντουζέν. Ήταν και η μαμά για τα σκυλάκια γύρω από το κτίριο της εφημερίδας…
Θα θυμάμαι πάντα πώς αυτά τα μικρά σκυλιά — ειδικά τα «yavrı gulicik» [Σημείωση μεταφραστή: καθημερινή έκφραση που σημαίνει «κουταβάκια»], όπως τα λέμε στην Κύπρο — την υποδέχονταν κάθε πρωί μόλις κατέβαινε από το αυτοκίνητό της…
Τα συλλυπητήριά μου στον αγαπημένο της σύζυγο, Ζεκί Ερκούτ, και στον γιο της, Μπουράκ…
Αναπαύσου εν ειρήνη, «αμπάμμμ» μου…
Ξέρεις πως σ’ αγαπώ…
Να μας τιμωρήσει ο Θεός αν σε ξεχάσουμε ποτέ!
Α, και δυο λόγια για τον αγώνα της Σεβγκιούλ.
Ειρήνη, Κύπρος, αγνοούμενοι, πρώτα ο άνθρωπος…
Και βέβαια, τα δικαιώματα των γυναικών…
Σημαία μας η ειρήνη, πανό μας η λύση…
Στο υπόσχομαι, Σεβγκιούλ. Το υπόσχομαι…
Πηγή: ΑΜΠΑΜΜΜ!
