Ο επίλογος μιας από τις πιο οδυνηρές υποθέσεις που απασχόλησαν την κοινή γνώμη γράφτηκε προχθές στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου.
Όμως, πίσω από αυτή τη σπάνια επίδειξη ανθρωπιάς από τη συνήθως άτεγκτη κυπριακή δικαιοσύνη, κρύβεται μια αμείλικτη αλήθεια που οφείλουμε να επισημάνουμε. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο άνθρωπος αυτός υποβλήθηκε για τρεις μήνες σε μια ψυχοφθόρα ταλαιπωρία, επιπρόσθετα στο βαρύ πένθος και τις βασανιστικές τύψεις, καθώς του αφαιρέθηκε το διαβατήριο, μπήκε σε stop list, του δεσμεύθηκαν 30.000 ευρώ και εξαναγκάστηκε μόλις δύο ημέρες μετά το χαμό του παιδιού του να παραμερίσει το πένθος του για να υπερασπιστεί τον εαυτό του απέναντι σε έναν ποινικό μηχανισμό και μια κοινή γνώμη που τον αντιμετώπιζαν λίγο πολύ ως ανθρωπόμορφο τέρας. Το αίτημα της υπεράσπισης για αναστολή της ποινικής δίωξης απορρίφθηκε αδικαιολόγητα με συνέπεια, τρεις ολόκληροι μήνες που θα έπρεπε να είχαν αφιερωθεί στην επούλωση των πληγών της οικογένειας και στη συναισθηματική διαχείριση της απώλειας, να χαθούν μέσα στις δικαστικές αίθουσες και στην αγωνία.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η αρένα των σόσιαλ έσπευσε να κατασπαράξει τον τραγικό πατέρα, διακινώντας εικασίες και εκείνα τα κατάπτυστα δημοσιεύματα (με πληροφορίες που διέρρεε η Αστυνομία) που άφηναν χυδαία υπονοούμενα για σύνδεση του τραγικού συμβάντος με την ύπαρξη αλκοόλ στο αίμα του. Ευτυχώς το Δικαστήριο αγνόησε τις εικασίες, διαπιστώνοντας πως δεν υπήρξε καμία απολύτως μαρτυρία που να συνδέει την τραγωδία με κατανάλωση αλκοόλ. Όμως η ζημιά είχε γίνει, στη συνείδηση πολλών συμπατριωτών μας σχηματίστηκε η εικόνα του μεθυσμένου πατέρα που έριξε το μωρό του από τον τέταρτο. Ακριβώς οι ίδιες κανιβαλικές διαθέσεις που είδαμε να ξεδιπλώνονται και στην αδιανόητη τραγωδία της Λάρνακας, με τα δύο αδελφάκια που έσβησαν μέσα στο κλειδωμένο αυτοκίνητο. Κι εκεί ένας πατέρας (που απλά πήγε στη δουλειά του όπως κάθε πρωί) συνελήφθη, ανακρίθηκε, διασύρθηκε από Αστυνομία και ΜΜΕ που «αποκάλυψαν» πως είχε αγοράσει αλκοόλ(!) την προηγούμενη νύχτα (φυσικά και δεν είχε σχέση με την τραγωδία, απλά ήταν μια πιασιάρικη λεπτομέρεια που θα ξεσήκωνε τον γνωστό διαδικτυακό όχλο των self-righteous αθκιασερών που κατασπαράζουν όποιον άμοιρο έχει την ατυχία να ζήσει κάποια τραγωδία στην οποία οι ίδιοι πιστεύουν πως έχουν ανοσία.
Μέσα σε αυτό το ζοφερό σκηνικό, ο χειρισμός της Δικαστού υπήρξε μια φωτεινή χαραμάδα ελπίδας καθώς προσέγγισε την υπόθεση με σεβασμό στο ανθρώπινο δράμα, αξιολογώντας τα πραγματικά περιστατικά και επιβάλλοντας την ελάχιστη δυνατή ποινή που προβλέπει ο νόμος. Αυτή η δικαιοσύνη με ανθρώπινο πρόσωπο είναι που μας κρατάει όρθιους γι’ αυτό και δεν επιτρέπεται να αποτελεί λαμπρή εξαίρεση ή θέμα τύχης που εξαρτάται από το πόση ενσυναίσθηση έχει αυτός ή αυτή που βρίσκεται στην έδρα, αλλά να γίνει ο απαράβατος κανόνας. Ένα σύστημα που αρνείται να αναστείλει τη δίωξη ενός κατεστραμμένου γονιού, που προτάσσει τη γραφειοκρατία απέναντι στο πένθος και που χρειάζεται τρεις μήνες για να καταλήξει στο προφανές -ότι η ζωή έχει ήδη επιβάλει την ανώτατη ποινή- είναι ένα ανάλγητο σύστημα που χρήζει ριζικής αλλαγής.
Ο τραγικός πατέρας είναι ελεύθερος πια να πενθήσει τον αδόκητο χαμό του μωρού του. Το «ελεύθερος» φυσικά είναι σχετικό. Γλίτωσε τη φυσική φυλακή, όμως ξέρει πως μόλις ξεκίνησε να εκτίει την ισόβια κάθειρξη στην αντίστοιχη των τύψεων…
Πηγή: ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ: ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ
