Στην Τουρκία, οι «δολοφονίες τιμής» και οι «δολοφονίες που συνδέονται με έθιμα» είναι πολύ συνηθισμένοι τύποι δολοφονιών…
-*-*-
«Είσαι δική μου, ή δεν είσαι κανενός.»…
«Αν δεν μπορώ να σε έχω εγώ, δεν μπορεί κανείς.»…
-*-*-
Στις ταινίες και τις τηλεοπτικές σειρές, αυτό παρουσιάζεται σαν να ήταν μια μορφή «ενθαρρυντικής πολιτικής»!
-*-*-
Είναι αυτό αγάπη ή μίσος;
-*-*-
Το άτομο δεν μπορεί να δεχτεί να χάσει αυτόν που αγαπά, ή το ενδεχόμενο να επιλέξει κάποιον άλλο, και λέει: «Αν δεν μπορώ να σε έχω, θα σε σκοτώσω»!
Και σκοτώνει!
-*-*-
«Τιμή», «υπερηφάνεια» ή «η φήμη της οικογένειας»…
Αυτές είναι οι δικαιολογίες!
-*-*-
Τι είδους κουλτούρα είναι αυτή;
Δεν είναι εύκολο να το καταλάβει κανείς από δυτική προοπτική!
-*-*-
Φυσικά, σε αυτή την κουλτούρα, «το 100% των δολοφόνων είναι άνδρες», ενώ «το 90% των θυμάτων» είναι γυναίκες!
-*-*-
Γιατί το 90% των θυμάτων είναι γυναίκες;
Επειδή, μέσα σε όλες αυτές τις ανοησίες περί «τιμής» και «αξιοπρέπειας», τα αρσενικά θύματα γίνονται περιστασιακά στόχος λόγω του σεξουαλικού τους προσανατολισμού!
-*-*-
Η αίτηση διαζυγίου αποτελεί λόγο δολοφονίας!
-*-*-
Η κατηγορία ότι κάποιος είχε σεξουαλική σχέση με κάποιον άλλο αποτελεί, και πάλι, λόγο δολοφονίας!
Το ίδιο ισχύει και για τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή τον τρόπο ζωής!
-*-*-
Υπάρχουν, λοιπόν, «δολοφονίες τιμής» στην τουρκοκυπριακή κοινότητα ή στην Κύπρο γενικά;
-*-*-
Γνωρίζουμε ότι πρόσφατα συνέβη ένα παρόμοιο περιστατικό με κυνηγετικό όπλο στο χωριό Ελιά!
-*-*-
Ωστόσο, δεν είμαι σίγουρος αν μπορούμε ακριβώς να το ονομάσουμε «δολοφονία τιμής»…
-*-*-
Τέλος πάντων!
-*-*-
Στην Τουρκία και σε πιο ανατολικές χώρες, υπάρχει επίσης κάτι που ονομάζεται «δολοφονία κατά το έθιμο»!
-*-*-
Χάρη στις τουρκικές τηλεοπτικές σειρές, μαθαίνουμε και για αυτά!
Και μάλιστα με «υπερηφάνεια»!
-*-*-
Δόξα τω Θεώ, δεν βλέπουμε ακόμα τέτοια πράγματα στη Βόρεια Κύπρο, αλλά, παρ’ όλα αυτά, δεν είμαι σίγουρος!
-*-*-
Σε διαφορετικές κουλτούρες, μπορεί να υπάρχουν πολύ διαφορετικοί τρόποι ζωής και, φυσικά, πολύ διαφορετικοί λόγοι για «δολοφονία»!
-*-*-
Πρέπει να το σεβαστούμε ή όχι;
-*-*-
Ένας πολιτισμός που περιλαμβάνει βία δεν πρέπει να γίνεται σεβαστός, αλλά με την εκπαίδευση και την κοινωνική υποστήριξη, είναι δυνατό να εξαλειφθεί αυτός ο πολιτισμός!
-*-*-
Ήταν τότε που ζούσα στο Λονδίνο…
-*-*-
Μια μέρα, είδα την Αγγλίδα γειτόνισσά μας, μια γυναίκα, να κλαίει στον κήπο!
-*-*-
Θα έσκαγα αν δεν ρωτούσα!
Έτσι, τη ρώτησα!
«Γιατί κλαις; Ελπίζω να μην είναι τίποτα σοβαρό», της είπα…
-*-*-
Η γειτόνισσά μου μου είπε ότι η 16χρονη κόρη της δεν είχε ποτέ αγόρι και ότι αυτό τους ανησυχούσε πολύ!
-*-*-
«Γιατί ανησυχείτε γι’ αυτό;», ρώτησα!
-*-*-
Η γυναίκα απάντησε με απόλυτη φυσικότητα: «…Πρέπει οπωσδήποτε να έχει μια σχέση με κάποιον, είτε με κορίτσι, είτε με αγόρι!», είπε!
-*-*-
Αυτή είναι σίγουρα μια οπτική που απέχει πολύ από τις ανατολικές κουλτούρες!
-*-*-
Περίπου την ίδια εποχή στην Αγγλία, υπήρχε μια υπόθεση δολοφονίας που παρακολουθούσα από απόσταση!
-*-*-
Μια τουρκική οικογένεια δεν μπορούσε να δεχτεί ότι η 16χρονη κόρη τους είχε φιλικές σχέσεις με έναν νεαρό χριστιανικής καταγωγής από τον Λίβανο, αν δεν κάνω λάθος!
-*-*-
Και το οικογενειακό συμβούλιο συνεδρίασε και αποφάσισε να σκοτώσει την 16χρονη!
-*-*-
Την πέταξαν από το παράθυρο ενός διαμερίσματος!
-*-*-
Μια τυπική δολοφονία τιμής!
-*-*-
Και μετά από μακρά έρευνα της αστυνομίας, αποκαλύφθηκε ότι το περιστατικό, το οποίο είχε σκηνοθετηθεί ώστε να μοιάζει με αυτοκτονία, ήταν στην πραγματικότητα δολοφονία· το νεότερο αρσενικό μέλος της οικογένειας είχε ομολογήσει το έγκλημα!
-*-*-
Στην ΤΔΒΚ, ή Βόρεια Κύπρο, πρέπει πρώτα να θεσπιστούν εξαιρετικά αυστηροί νόμοι —με σκοπό την προστασία— σχετικά με τις γυναίκες που δολοφονούνται για λόγους «ιδιοκτησίας, τιμής, εθίμου, συνήθειας, παράδοσης ή κουλτούρας».
-*-*-
Μπορούμε όμως πραγματικά να αποτρέψουμε τέτοιες δολοφονίες μόνο με νόμους;
-*-*-
Είτε προέρχονται από διαφορετική κουλτούρα, είτε είναι ντόπιοι εδώ, δεν έχει καμία διαφορά· η ανδροκρατία στην ΤΔΒΚ δεν είναι μια δομή που «θεωρεί – ή είναι ικανή να θεωρήσει – τις γυναίκες ως ίσες»!
-*-*-
Στην καλύτερη, η «φωνή» μιας γυναίκας έξω από το σπίτι είναι ανύπαρκτη!
-*-*-
Πράγματι, είναι μια πικρή αλήθεια, αλλά σε πολλούς κύκλους, όπως είπε ο Ναζίμ Χικμέτ, μια γυναίκα είναι «λιγότερο σημαντική από το βόδι στο τραπέζι μας»!
-*-*-
Αυτό που λέω είναι ότι δυστυχώς, δεν θα είναι εύκολο να αποτραπούν αυτές οι δολοφονίες μέσω της νομοθεσίας!
Εξάλλου, αν οι τουρκικές αρχές πουν «δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό», οι νομοθέτες δεν θα το κάνουν – και αυτό, επίσης, είναι ένα ξεχωριστό «θέμα τιμής»!
-*-*-
Και η τρέχουσα τάση δείχνει ξεκάθαρα ότι είτε θα πρέπει να συνηθίσουμε τον αυξανόμενο αριθμό γυναικοκτονιών – είτε, θα πρέπει να συνηθίσουμε τις γυναικοκτονίες!
-*-*-
Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι, όπως είπε κάποτε ο Ναζίμ Χικμέτ, «η θέση μας στο τραπέζι έρχεται μετά από εκείνη του βοδιού μας…»!
-*-*-
Στη Βόρεια Κύπρο, οι γυναίκες μπορεί να μην είναι λιγότερο σημαντικές από το βόδι ακόμα, αλλά η τάση κινείται προς αυτή την κατεύθυνση!
Λυπάμαι πάρα πολύ!
-*-*-
Τώρα, πώς είναι δυνατόν να μην συνδέσουμε αυτό το ζήτημα με την «Ευρωπαϊκή Ένωση»!
Πώς είναι δυνατόν να μην κάνουμε μια νύξη στον Τουφάν Ερχιουρμάν σχετικά με αυτό το θέμα!
Πώς είναι δυνατόν να μην γράψουμε ότι μια πολιτική λύση στην Κύπρο είναι απαραίτητη· αλλιώς, η κατάσταση στο Βορρά δεν οδεύει προς το φως, αλλά προς το σκοτάδι!
Πηγή: Η ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΤΔΒΚ: Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΜΑΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΒΟΔΙ ΜΑΣ!
