Στην πολιτική ζωή του τόπου η πλάκα δεν χρειάζεται να επινοηθεί∙ προκύπτει από τα ίδια τα γεγονότα. Η πρόσφατη ανακάλυψη συγκλίσεων του προέδρου Χριστοδουλίδη με τον Αντόνιο Γκουτέρες αποτελεί κλασσικό παράδειγμα. Διαρρέεται, με στόμφο, ότι στο Εθνικό Συμβούλιο προέκυψε ομοφωνία στην εκτίμηση ότι ο Γενικός Γραμματέας θέλει να συνεχίσει να ασχολείται με το κυπριακό μέχρι το τέλος της θητείας του. Πρόκειται για άλλη μια εμβληματική επιτυχία του προέδρου Χριστοδουλίδη. Είναι κανείς στο Εθνικό Συμβούλιο που ανέμενε ότι ένας Γενικός Γραμματέας θα δήλωνε πως εγκαταλείπει μια από τις πιο μακροχρόνιες εκκρεμότητες της διεθνούς διπλωματίας;
Μια σύγκλιση – έκπληξη. Και ένδειξη προόδου. Και επιβεβαίωση μιας κοινής πορείας. Πανηγυρίζουμε για την πρόθεση του Γ.Γ. του ΟΗΕ να συνεχίσει να κάνει τη δουλειά του. Το ερώτημα άλλο έπρεπε να ήταν: τι ακριβώς κάνει η δική μας πλευρά για να βοηθήσει την δεδομένη πρόθεση του Γκουτέρες;
Δεν υπάρχει καμία ουσιαστική ένδειξη στρατηγικής, καμία συγκεκριμένη πρωτοβουλία, καμία πολιτική υπέρβαση που να δείχνει ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά επιχειρεί να αξιοποιήσει το περιορισμένο χρονικό παράθυρο μέχρι το τέλος της θητείας του Γκουτέρες. Αντίθετα, παρατηρείται μια εμμονή στη διαχείριση εντυπώσεων. Ο πρόεδρος επιμένει να προβάλλει την ύπαρξη «κοινού στόχου» και «συγκλίσεων» με τον Γενικό Γραμματέα, αλλά και στο άνοιγμα του οδοφράγματος των Κοκκίνων, αλλιώς, διαδικασία κυπριακού, γιοκ.
Οι επίσημες ανακοινώσεις της Γραμματείας του ΟΗΕ παραμένουν σταθερά γενικόλογες και μηχανικές: «επόμενα βήματα», «συνέχιση των προσπαθειών», «αναζήτηση προόδου». Τίποτα που να διαφοροποιείται ουσιαστικά από όσα ανακοινώνονται μετά από κάθε επαφή, είτε με την ελληνοκυπριακή είτε με την τουρκοκυπριακή πλευρά.
Η σύγκριση με την αντίστοιχη τουρκοκυπριακή είναι αποκαλυπτική. Οι τοποθετήσεις του Τουφάν Έρχιουρμαν μετά τις επαφές του με τον Γκουτέρες είναι εξίσου κενές περιεχομένου με εκείνες της δικής μας πλευράς. Οι ανακοινώσεις του ΟΗΕ είναι πανομοιότυπες. Η διαφορά δεν βρίσκεται στο περιεχόμενο, αλλά στη διαχείριση: η τουρκοκυπριακή πλευρά δεν επιχειρεί να παρουσιάσει αυτή την κενότητα ως επιτυχία. Αντίθετα, η δική μας πλευρά την αναβαθμίζει σε «σύγκλιση». Στο σημείο αυτό εντοπίζεται και το βαθύτερο πρόβλημα. Το κυπριακό δεν πάσχει μόνο από έλλειψη προόδου στις διαπραγματεύσεις. Πάσχει και από έλλειψη πολιτικής σοβαρότητας στο εσωτερικό. Όταν τα αυτονόητα παρουσιάζονται ως επιτεύγματα, όταν η απουσία ουσίας βαφτίζεται πρόοδος, τότε αναπαράγεται, απλώς, αδράνεια.
Ο χρόνος μέχρι το τέλος της θητείας του Γκουτέρες είναι περιορισμένος. Αν πράγματι υπάρχει βούληση για πρόοδο, αυτή δεν θα αποδειχθεί μέσα από δηλώσεις και διαρροές, αλλά μέσα από συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και αποφάσεις. Διαφορετικά, η «σύγκλιση» με τον Γενικό Γραμματέα θα μείνει στην ιστορία ως ένα ακόμη πυροτέχνημα ανάλογο αυτών που μάς συνήθισε ο Νίκος Χριστοδουλίδης, ξεκινώντας με τα περίφημα ορόσημα, που ακόμα τα περιμένουμε.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 26.03.2026
