Πρέπει για ακόμη μία φορά να αποδείξουμε πόσο αποφασισμένοι είμαστε να βρούμε λύση…
Πρέπει να καθίσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Με θάρρος…
Με αυτοπεποίθηση…
Χωρίς να βουλιάζουμε ξανά στη βολική μας θυματοποίηση…
«Κι αν απογοητευτούμε ξανά;»
Μα τι μεγαλύτερη απογοήτευση μπορεί να υπάρξει από την αβεβαιότητα, την ανασφάλεια και το άγνωστο που ήδη ζούμε;
Αυτό το σύστημα που ζούμε έχει ένα όνομα: απογοήτευση.
***
Το σημερινό στάτους κβο και η απουσία λύσης δεν αφήνουν καμία ελπίδα για το μέλλον.
Δεν υπάρχει άλλη σωτηρία για εμάς από το να συνδεθούμε με τον κόσμο…
Να γίνουμε μέρος της διεθνούς κοινότητας…
Να αποκτήσουμε επιτέλους δική μας φωνή και υπόσταση!
Κοιτάξτε πού έχουμε φτάσει: το ζήτημα έχει υποβιβαστεί σε μια στενή, εσωτερική συζήτηση, σε σημείο που στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση κατατίθενται προτάσεις για «αλλαγή ονόματος»…
Ακόμη περισσότερο με θλίβουν όσα διαρρέουν από κύκλους κοντά στα Ηνωμένα Έθνη…
Όλοι δείχνουν με το δάχτυλο την Άγκυρα.
Σαν να αποφασίζει εκείνη μόνη για λογαριασμό μας…
Σαν οι πραγματικοί συνομιλητές να είναι η ελληνοκυπριακή ηγεσία και η Άγκυρα…
Αυτό δεν το δεχόμαστε.
***
Πρέπει, όμως, να κοιτάξουμε κατάματα και τη βαθιά αντίφαση που βρίσκεται στην καρδιά του Κυπριακού.
Θέλουμε μια πολιτική λύση που θα μας ανοίξει στον κόσμο. Στο μέλλον. Στην ισότητα.
Θέλουμε αυτό που δικαιωματικά μας ανήκει…
Κι όμως, για κάποιον λόγο, αρνούμαστε να αποδεχτούμε το αυτονόητο…
Ότι και οι άλλοι έχουν δικαιώματα.
Ότι και οι άλλοι έχουν διεκδικήσεις.
Ενώ σωστά ζητούμε πίσω όσα μας αφαιρέθηκαν, διστάζουμε να επιστρέψουμε όσα αφαιρέσαμε εμείς από εκείνους — όχι απαραίτητα όλα, αλλά έστω ένα μέρος.
Παίρνουμε στα σοβαρά τους δικούς μας φόβους.
Αναγνωρίζουμε τον δικό μας πόνο.
Βιώνουμε τις δικές μας απώλειες και στερήσεις.
Αρνούμαστε, όμως, να δεχτούμε ότι και οι άλλοι μπορεί να φοβούνται — και μάλιστα για πράγματα διαφορετικά από εκείνα που φοβόμαστε εμείς.
***
Είμαστε, κατά κάποιον τρόπο, «κλειδωμένοι» στο μισό νησί!
Για να ανοίξει αυτή η κλειδαριά χρειάζονται δύο κλειδιά…
Το ένα βρίσκεται στα χέρια των Ελληνοκυπρίων και το άλλο στα χέρια των Τουρκοκυπρίων…
Αυτή η κλειδαριά δεν ανοίγει με ένα μόνο κλειδί.
Δεν πρόκειται να ανοίξει ποτέ!
Καμία πλευρά δεν μπορεί να προχωρήσει προς ένα μέλλον στο οποίο θα απολαμβάνει τα δικά της δικαιώματα, χωρίς να αναγνωρίζει τα δικαιώματα της άλλης.
Το κλειδί των Τουρκοκυπρίων είχε τελευταία περάσει στα χέρια της Τουρκίας…
Η κοινότητα μίλησε καθαρά στις εκλογές…
Κι όμως, υπάρχουν ακόμη κάποιοι που δεν καταλαβαίνουν.
Πρέπει να το κάνουμε ξεκάθαρο!
Η κοινότητα απέρριψε τις συνταγές της μη λύσης.
Τις απέρριψε ξεκάθαρα!
Πρέπει να κάνουμε όσους αγνοούν τη βούλησή μας να τη σεβαστούν!
***
Θυμάστε που είπα ότι στην καρδιά του ζητήματος υπάρχουν «δύο κλειδιά»;
Ίσως αυτή να είναι η ουσία, μόνο που στο ίδιο μπρελόκ κρέμονται πολλά ακόμη κλειδιά…
Υπάρχει, βέβαια, και μια δεύτερη «κλειδαριά» που πρέπει να ανοίξει…
Τα κλειδιά αυτής της δεύτερης κλειδαριάς τα κρατούν η Τουρκία, η Ελλάδα, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ευρωπαϊκή Ένωση…
Ένα δεύτερο κλείδωμα πάνω στο πρώτο…
Γι’ αυτό και ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αυτή τη διαδικασία είναι τόσο κρίσιμος.
Φαίνεται πως ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών θα παρουσιάσει στους ηγέτες ένα νέο πλαίσιο διαπραγμάτευσης και θα τους ρωτήσει:
«Είστε έτοιμοι να διαπραγματευτείτε;»
Με άλλα λόγια, ένα νέο στρατηγικό σχέδιο!
Μια λύση σε τρία στάδια…
Ένα μοντέλο που, σε κάθε στάδιο, θα επιτρέπει στις δύο κοινότητες να βιώνουν τα οφέλη της ομοσπονδιακής λύσης, να βλέπουν στην πράξη τη διαφορά και να εξοικειώνονται με τη νέα Κύπρο…
Για παράδειγμα, με την έναρξη απευθείας πτήσεων προς το Ερτζάν, η περίκλειστη Αμμόχωστος θα επιστρέψει στους νόμιμους ιδιοκτήτες της…
Με διεθνή χρηματοδότηση θα δημιουργηθεί ταμείο αποζημιώσεων για το περιουσιακό, θα επιστραφούν ορισμένες περιοχές, ενώ όλοι οι πολίτες της «ΤΔΒΚ» θα γίνουν, για παράδειγμα, πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης…
Στο ερώτημα «Είστε έτοιμοι για συνομιλίες;», η απάντησή μας πρέπει να είναι ένα ξεκάθαρο «ναι».
Χωρίς δισταγμό.
Αυτό ακριβώς εκφράζει και η ξεκάθαρη λαϊκή βούληση που αναδείχθηκε στον βορρά της Κύπρου μετά τις εκλογές.
Γι’ αυτό πρέπει να κάνουμε τη φωνή μας να ακουστεί παντού…
Χρειαζόμαστε λύση.
Για να συνδεθούμε με τον κόσμο…
Για μια νέα Κύπρο…
Για μια κοινή πατρίδα και ένα κοινό μέλλον…
Για να γίνουμε μέρος του κόσμου…
