Το ατύχημα του επιβατηγού «Filo-Jet», το οποίο συνέβη στα ανοικτά των ακτών της Κερύνειας και είχε ως αποτέλεσμα τη βύθιση του σκάφους ως φυσικό επακόλουθο του συστήματος στο οποίο ζούμε και είναι «ο καθένας για τον εαυτό του», εξηγήθηκε με τον πιο ακριβή και εύγλωττο τρόπο από τον 4ο Πρόεδρο, Μουσταφά Ακιντζί.
Στη δήλωσή του μετά το ατύχημα, ο Ακιντζί ουσιαστικά ρώτησε: «Αν είχε επιλυθεί το Κυπριακό και ήμασταν κράτος-μέλος της ΕΕ, θα είχε συμβεί αυτό το ατύχημα;»
Ένα ατύχημα, από τη φύση του, είναι ατύχημα και μπορεί να συμβεί ακόμη και στις πιο προηγμένες κοινωνίες ή συστήματα.
Ωστόσο, ένα ατύχημα όπως το περιστατικό με το «Filo-Jet» μπορεί μόνο —και τονίζω μόνο— να συμβεί σε ένα σύστημα όπως αυτό της Βόρειας Κύπρου, το οποίο είναι αποκομμένο από το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς νόρμες, όπου ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.
Λέω «ατύχημα», αλλά στην πραγματικότητα έλαβε χώρα μια δολοφονία. Διότι στο επίκεντρο αυτού του σκανδάλου βρίσκονται τα πάντα, από την άδεια του καπετάνιου, μέσω της αμέλειας του Υπουργού Δημοσίων Έργων και της υπηρεσίας του, έως τη δομή του λιμανιού που επιτρέπει το «μπάτε σκύλοι αλέστε» και την ερειπωμένη κατάσταση του πλοίου.
Θα συνεχίσουμε, όπως κάνουμε, να συζητάμε, να ρωτάμε και να αμφισβητούμε τα ίδια ζητήματα ξανά και ξανά. Ωστόσο, η εκτίμησή μας για το ποια είναι η βασική αιτία αυτών των προβλημάτων, δυστυχώς, δεν θα αλλάξει.
Λέω «δυστυχώς» επειδή πολύ λίγοι είναι πρόθυμοι να φτάσουν στη ρίζα του προβλήματος: την επιμονή του Κυπριακού ζητήματος και, κατά συνέπεια, την αδιαφορία για το διεθνές δίκαιο!
Δεδομένης αυτής της κατάστασης, οι εργασίες συνεχίζονται βάσει αδειών και πιστοποιητικών που εκδίδονται από τουρκικούς φορείς – υποτίθεται ότι η Τουρκία είναι η μόνη χώρα που αναγνωρίζει την ΤΔΒΚ – και βλέπουμε τις συνέπειες αυτής της κατάστασης σε αυτή την καταστροφή!
Δυστυχώς, φαίνεται ότι αυτές οι παράνομες πρακτικές θα συνεχιστούν.
Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, δεν διακρίνουμε κανένα θετικό σημάδι ότι το Κυπριακό θα επιλυθεί βραχυπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα.
Πράγματι, δεν τρέφουμε κανένα ενθουσιασμό ούτε προσδοκίες όσον αφορά το Κυπριακό, το οποίο πρόκειται να συζητηθεί στη Νέα Υόρκη την επόμενη εβδομάδα.
Όλοι μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι οι δύο ηγέτες, οι οποίοι συναντήθηκαν «υπό πίεση» μετά την άφιξη και την αναχώρηση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, δεν έχουν σημειώσει την παραμικρή πρόοδο.
Δεν περιμένουμε τίποτα ούτε από τη συνάντηση που πρόκειται να πραγματοποιήσουν ξανά οι ηγέτες αυτή την εβδομάδα. Αντίθετα, δεν θέλουμε πλέον ούτε καν άλλες συναντήσεις.
Είναι πολύ σκληρό αυτό;
Ας γίνουμε λοιπόν ακόμα πιο σκληροί: Πιστεύω ότι το θέμα αυτό πρέπει να τεθεί εντελώς σε αναστολή μέχρι τις εκλογές του 2028 στην Κυπριακή Δημοκρατία, ώστε όλοι να μπορούν να έχουν κάποια ηρεμία.
Διότι ό,τι και αν λέει ο σημερινός Ελληνοκύπριος ηγέτης, δεν μπορεί να πείσει τους Τουρκοκύπριους. Να σημειωθεί, βέβαια, ότι βλέπουμε ότι δεν λαμβάνει και μεγάλη υποστήριξη ούτε από το δικό του κοινό.
Κατά συνέπεια, η πιθανότητα να επιλυθεί αυτό το ζήτημα κατά τη διάρκεια της θητείας του Χριστοδουλίδη – εκτός αν συμβεί θαύμα – είναι πρακτικά ανύπαρκτη.
Ομοίως, η πιθανότητα να συμβεί αυτό κατά τη διάρκεια της θητείας του Τουφάν Ερχιουρμάν – και πάλι, εκτός αν συμβεί θαύμα – είναι πρακτικά ανύπαρκτη.
Συνεπώς, ακόμη και αν εκλεγεί νέος ελληνοκύπριος ηγέτης το 2028, ή ακόμη και αν κερδίσει ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ, δεν έχει νόημα να τρέφουμε οποιαδήποτε ελπίδα για μια ομοσπονδιακή λύση στην Κύπρο.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το μέρος που δεν επιθυμεί ομοσπονδιακή λύση είναι ουσιαστικά η Τουρκία, και είναι απολύτως σαφής σε αυτό το σημείο. Όσο αυτή η στάση δεν αλλάζει, είναι αδύνατο να γίνουν οποιαδήποτε βήματα προς τη λύση.
Από την άλλη πλευρά, δεδομένου ότι ο κόσμος δεν έχει ανταποκριθεί στη λύση των δύο κρατών που επιβάλλει η Τουρκία, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα να φανταστεί κανείς όσον αφορά μια λύση.
Πράγματι, η Τουρκία, η οποία έχει μετατρέψει το αδιέξοδο του κυπριακού προβλήματος σε γεωστρατηγικό πλεονέκτημα, έχει μετατρέψει την παρουσία της στο νησί της Κύπρου σε ένα εξαιρετικό πεδίο δράσης για τις δραστηριότητές της που αποσκοπούν στην εδραίωση μιας νέας περιφερειακής ηγεμονίας βασισμένης στη δύναμη.
Σε αυτό το σημείο, η Ελλάδα —η οποία επιμένει να παραμένει εκτός της διαμάχης εν μέσω όλης αυτής της αναταραχής— δεν ενοχλείται καθόλου από τη στάση της Τουρκίας που δεν επιθυμεί λύση. Για αυτήν, το μόνο σημαντικό ζήτημα είναι η ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο, και αυτή φαίνεται να έχει διατηρηθεί, παρά τις ορισμένες εντάσεις που έχουν αναδυθεί τις τελευταίες ημέρες.
Και μιας και μιλάμε για αυτό, ένας άλλος εγγυητής, το Ηνωμένο Βασίλειο, επίσης δεν έχει κανένα πρόβλημα με την ανεπίλυτη κατάσταση στην Κύπρο. Με δύο στρατιωτικές βάσεις στο νησί και πολλά άλλα προτερήματα, το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα έδινε δεκάρα αν δεν επιτευχθεί λύση για άλλα εκατό χρόνια.
Έχω κουραστεί να επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα σαν παπαγάλος, αλλά το μέρος που πλήττεται περισσότερο από αυτό το αδιέξοδο είναι οι Τουρκοκύπριοι. Είναι πάντα οι Τουρκοκύπριοι που εξαφανίζονται, χάνουν το αίσθημα της κοινότητας και βλέπουν τη βούλησή τους να σφετερίζεται.
Όπως ανέφερα στην αρχή του άρθρου, και όπως έγραψε ο Ακιντζί, αν το ζήτημα είχε επιλυθεί θετικά στο Κρανς-Μοντάνα το 2017, ίσως σήμερα να μην συζητούσαμε για ένα τέτοιο περιστατικό.
Αν είχε συμβεί αυτό, πιθανότατα δεν θα συζητούσαμε ούτε το σκάνδαλο με τις παιδικές τροφές που περιείχαν αλκοόλ, ούτε τα σκάνδαλα με τα πλαστά πτυχία και την εξωσωματική γονιμοποίηση, που μας έκαναν αντικείμενο διεθνούς δημοσιογραφικής κάλυψης.
Και τι θα γινόταν με τις τόσο επίφοβες αγωγές για τα περιουσιακά;
Φυσικά, δεν θα τις συζητούσαμε καθόλου!
Αντ' αυτού, θα συζητούσαμε τα ζητήματα που επιλύθηκαν μέσω της επιτροπής ακίνητης ιδιοκτησίας που θα συσταθεί παράλληλα με την επίλυση, αντί για τις αγωγές.
Ωστόσο, δυστυχώς, αυτά δεν είναι τα θέματα που συζητάμε· είναι τα ατυχή περιστατικά που ανέφερα παραπάνω!
Μου φαίνεται ότι θα πρέπει να ζήσουμε με αυτό το αίσθημα ανημπόριας για πολύ καιρό ακόμα — ίσως ακόμη και για πάντα...
Θα ήθελα πάρα πολύ να κάνω λάθος...
