Δεν έχω επιχειρήσει να πάω στην Τουρκία από το 2020.
Έξι χρόνια αργότερα, έμαθα ότι ήμουν «ανεπιθύμητος» και ότι «η απαγόρευση είχε αρθεί»…
Τώρα, λέει, μπορώ να μπω στην Τουρκία «ξέγνοιαστος»…
Να πάω άραγε;
Κάθισα και προσπάθησα να καταρτίσω έναν πλήρη κατάλογο με τα «μέρη που θέλω να επισκεφθώ»…
Μόνο που το μυαλό μου σκορπάει παντού…
Σκέφτομαι να αρχίσω από την Άγκυρα, που τόσο μου έχει λείψει…
Εκεί αρχίζει σήμερα η «σύνοδος του ΝΑΤΟ»…
Κι αν υπάρχουν ακόμη άνθρωποι στο αεροδρόμιο ή στους δρόμους που μπορούν να φωνάξουν «Όχι στο ΝΑΤΟ» και τύχει να περάσω δίπλα από μια τέτοια διαμαρτυρία και να χαμογελάσω ανεπαίσθητα…
Τι θα μπορούσε άραγε να μου συμβεί;
Θυμήθηκα ότι ένας νεαρός «ράπερ», που εμφανίστηκε σε μια εκπομπή στο YouTube, κατέληξε στη φυλακή επειδή γέλασε με ένα αστείο…
Όχι. Δεν είναι φρόνιμο να πάω σήμερα στην Άγκυρα…
Καλύτερα να ανανεώσω τη λίστα με τα «μέρη που θέλω να επισκεφθώ» και να διαγράψω την πρωτεύουσα…
Αυτό ακριβώς έκανα…
Έφτιαξα ξανά, από την αρχή, τη λίστα με τα «μέρη που θέλω να δω».
Για παράδειγμα, έχω μεγάλη περιέργεια να επισκεφθώ τη φυλακή Τσόρλου Καράτεπε…
Εκεί κρατείται ένας νεαρός κωμικός της stand-up σκηνής, σε ένα από εκείνα τα σκοτεινά, ατομικά κελιά χωρίς ίχνος φυσικού φωτός…
Θα ήθελα πολύ να πάω και να φιλήσω στο μέτωπο τον Ντενίζ. Ένα παιδί που νόμιζε πως έκανε τον κόσμο να γελά, πως απλώς έλεγε αστεία, και βρέθηκε στη φυλακή με τις κατηγορίες της «προσβολής του Προέδρου» και της «προσβολής των θρησκευτικών αισθημάτων»…
Όταν επέστρεψε από το εξωτερικό, του πέρασαν χειροπέδες πίσω από την πλάτη, έτσι δεν είναι;
Μόνο το μυαλό του έμεινε χωρίς χειροπέδες…
Ναι. Γιατί το μυαλό αυτού του παιδιού ήταν εκείνο που δούλευε πραγματικά…
Και δεν ξέρω πώς θα καταφέρουν να περάσουν χειροπέδες και σ’ αυτό…
Τέλος πάντων…
Όταν πάω στην Τουρκία ύστερα από έξι ολόκληρα χρόνια, θα ήθελα να δω πολλά και διαφορετικά μέρη…
Στη λίστα μου βρίσκεται και η «Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας Τύπου F της Αδριανούπολης»…
Εκεί κρατείται ο Σελαχατίν Ντεμιρτάς εδώ και τρεις χιλιάδες πεντακόσιες τριάντα δύο ημέρες…
Παρά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ότι πρέπει να αφεθεί αμέσως ελεύθερος, βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του σε αυτή τη φυλακή από το 2016…
Θα ήθελα πολύ να μιλήσω μαζί του για το «Devran», το «Leylan» και το «Efsun», τα βιβλία που έγραψε στη φυλακή, σε θαυμάσια τουρκικά…
Και ύστερα, φυσικά, θα ήθελα να πάω στο Σιλιβρί…
Έπειτα από τόσα χρόνια μακριά από την Τουρκία, δεν υπήρχε περίπτωση να μη δω το «Σιλιβρί» — τον τόπο που «φιλοξενεί» δεκάδες δημάρχους, δημοσιογράφους και πολιτικούς και που είμαι βέβαιος ότι μια μέρα θα μετατραπεί σε «μουσείο», όπως εκείνο στη Σινώπη…
Ο Οσμάν Καβαλά βρίσκεται εκεί εδώ και 3171 ημέρες…
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάνθηκε ότι τα δικαιώματά του παραβιάστηκαν και ότι πρέπει να αφεθεί ελεύθερος.
Κι όμως, ο Οσμάν Καβαλά παραμένει πίσω από τα κάγκελα…
Στο Σιλιβρί θα ήθελα επίσης να δω το «κελί» του Τζαν Αταλάι, ο οποίος, παρότι εξελέγη βουλευτής του Χατάι, στερήθηκε τη βουλευτική του έδρα και κρατείται εκεί εδώ και 1535 ημέρες.
Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Τουρκίας αποφάνθηκε σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις ότι παραβιάστηκαν το δικαίωμά του να είναι υποψήφιος και να ασκεί πολιτική δραστηριότητα, καθώς και το δικαίωμά του στην προσωπική ελευθερία και ασφάλεια.
Κι όμως, ο Τζαν Αταλάι παραμένει εκεί…
Όσο θα βρίσκομαι στην Τουρκία, θα ήθελα πολύ να επισκεφθώ και την δασκάλα Αϊτέν…
Να τη δω και να της φιλήσω το χέρι…
Η δασκάλα Αϊτέν είναι 75 ετών και εθελόντρια του Τουρκικού Ιδρύματος για την Καταπολέμηση της Διάβρωσης του Εδάφους, του TEMA…
Πρόσφατα είχαν πάει έναν περίπατο στη φύση για να μελετήσουν τα φυτά. Στην επιστροφή, η Χωροφυλακή σταμάτησε το λεωφορείο τους και συγκέντρωσε τις ταυτότητές τους…
«Αλλά το χειρότερο ήταν η έφοδος τα χαράματα», λέει…
Ενώ κοιμόταν ολομόναχη στο σπίτι της, μπούκαραν ξαφνικά μέσα τα ξημερώματα και την πήραν μαζί τους…
Δύο ημέρες στο κρατητήριο. Μετά δικαστήριο. Και ύστερα φυλακή…
«Πες μας», της είπαν…
«Ποιο ήταν το κωδικό σου όνομα;»
«Ήσουν σύνδεσμος;»
«Πού κάνατε τις συναντήσεις σας;»
Της ανέφεραν το όνομα μιας τρομοκρατικής οργάνωσης. Η γυναίκα το άκουγε για πρώτη φορά. Δεν μπορούσε ούτε καν να το προφέρει…
Έπειτα σκοπεύω να κατευθυνθώ προς τη φυλακή του Ντούζτζε…
Μακάρι να μπορούσα να επισκεφθώ εκεί τη Φατός Πινάρ Τουρκέρ, γενική διευθύντρια της εταιρείας μέσων ενημέρωσης του Μητροπολιτικού Δήμου Κωνσταντινούπολης, η οποία κρατείται σε αυτή τη φυλακή εδώ και δεκαπέντεμισι μήνες…
Μακάρι να μπορούσα να τη δω…
Να τη συγχαρώ για το θάρρος με το οποίο μίλησε στο δικαστήριο…
Τι είχε πει;
«Όσο βρισκόμουν στο Αστυνομικό Τμήμα Βατάν, με πήγαν σε έναν χώρο που έμοιαζε με αρχείο. Ένας αστυνομικός που φορούσε γάντια μού είπε: “Βγάλε την μπλούζα σου”. Την έβγαλα. Ύστερα μου είπε να βγάλω και το παντελόνι και το εσώρουχό μου. “Δείξε τα γεννητικά σου όργανα”, “Γύρνα, σκύψε”, μου είπε».
Μήνες αργότερα, καταθέτοντας την απολογία της στο δικαστήριο, γύρισε προς όσους βρίσκονταν στην αίθουσα και είπε:
«Όποιος ντρέπεται, μπορεί να φύγει. Εγώ δεν ντρέπομαι. Είναι σαν να γίνονται όλα αυτά για να συντρίψουν την αξιοπρέπεια και την περηφάνια των ανθρώπων. Να ντρέπονται εκείνοι που το έκαναν. Εγώ όχι».
Μακάρι να μπορούσα να της πω πόσο τη θαυμάζω για αυτή τη «γενναία στάση»…
Θα ήθελα επίσης να επισκεφθώ την Ιπέκ Ελίφ Αταϊμάν, η οποία φυλακίστηκε στο πλαίσιο της υπόθεσης του Μητροπολιτικού Δήμου Κωνσταντινούπολης.
Πέρασε 15 μήνες από τη ζωή της στη φυλακή χωρίς να γνωρίζει ούτε να καταλαβαίνει για ποιο πράγμα κατηγορείται…
Ένα βράδυ την πήραν ξαφνικά από το Σιλιβρί και τη μετέφεραν με χειροπέδες στο Αφιόν, έπειτα από ένα οκτάωρο ταξίδι μέσα σε έναν στενό κλωβό μεταγωγής…
Η κυρία Αταϊμάν αναγκάστηκε να κοιμάται για μέρες στο πάτωμα ενός ασφυκτικά γεμάτου κελιού, όπου κρατούνταν κυρίως χρήστες και διακινητές ναρκωτικών…
Θα ήθελα πολύ να τη δω και να της πω πως είμαι στο πλευρό της…
Μακάρι να μπορούσα να της πω πόσο βαθιά με συγκλόνισε το γεγονός ότι ο γιος της, Εφέ Τσακίρ, και ο ογδοντάχρονος παππούς του ταξίδεψαν οκτώ ώρες μέχρι τη φυλακή του Αφιόν και τελικά δεν τους επέτρεψαν να τη δουν, εξαιτίας μιας «βλάβης στο σύστημα»…
Μακάρι να μπορούσα να μοιραστώ τον πόνο που ένιωσε όταν τη μετέφεραν ξαφνικά σε μια φυλακή με την οποία δεν είχε καμία απολύτως σχέση, αλλά και το «μαρτύριο» που πέρασε μακριά από την οικογένειά της…
Μόλις ετοιμαζόμουν να ολοκληρώσω την περιήγησή μου στην Τουρκία, όταν ακούστηκε από μακριά μια φωνή:
«Μείνε εκεί που είσαι. Πού πας;»
Αλήθεια, πού πάω;
Πού πάμε;
Πού πάνε;
