Για τι παλεύουμε εμείς οι δημοσιογράφοι;
Όπως είπε και ο Ρασίχ Ρεσάτ, όσοι έχουν «τρυπώσει στο επάγγελμα» και, κάτω από τον μανδύα της «δημοσιογραφίας», βρίζουν και εξευτελίζουν ανθρώπους, τους ανακηρύσσουν ενόχους πριν καν αποφανθεί το δικαστήριο —ή ακόμη και πριν καταχωριστεί υπόθεση εναντίον τους— τους διαπομπεύουν μπροστά στην κοινωνία, κουτσομπολεύουν την ιδιωτική τους ζωή, αντλούν κίνητρο από τη σπίλωση των άλλων και ζουν και υπάρχουν μέσα από τέτοιες πρακτικές, δεν πρέπει να αποκαλούνται «δημοσιογράφοι». Και, κατά συνέπεια, οι «δημοσιογράφοι» δεν πρέπει να λογοδοτούν ούτε να στοχοποιούνται για τέτοιες ανήθικες συμπεριφορές.
Σε αυτές τις διαδικασίες δεν βρέθηκαν στο στόχαστρο μόνο πολιτικοί και γνωστά πρόσωπα. Πολλοί δημοσιογράφοι υπέστησαν τις ίδιες ύβρεις, τις ίδιες συκοφαντίες, τις ίδιες αηδιαστικές κατηγορίες, τα ίδια λιντσαρίσματα. Και αυτό συνεχίζεται ακόμη.
Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τέτοιες αναρτήσεις, τέτοιες «ειδήσεις» και τέτοιοι τίτλοι ξεφυτρώνουν καθημερινά σαν μανιτάρια.
Η Ένωση Συντακτών διοργανώνει σχεδόν καθημερινά σεμινάρια, κάνει εκστρατείες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και εξηγεί ακούραστα «ποιος είναι δημοσιογράφος και τι είναι είδηση».
Ακριβώς εκεί έπρεπε να σταθούν η αντιπολίτευση και ο Δικηγορικός Σύλλογος. Εκεί έπρεπε να προσφέρουν στήριξη στους δημοσιογράφους και στη δημοσιογραφία.
Ήταν θέμα στήριξης εκείνων που δίνουν μάχη με νύχια και με δόντια για να προστατεύσουν την τιμή της δημοσιογραφίας.
Μόνο που αυτό ήταν το δύσκολο κομμάτι.
Με το πρόσχημα «ας μη γίνουμε στόχος, να μη χαλάσουμε την ατμόσφαιρα», όχι μόνο αγνοήθηκε αυτή η κρίσιμη διάκριση, αλλά πολλοί κλάδοι στήριξαν κιόλας αυτή την ασχήμια, αυτή την παραπληροφόρηση που γίνεται κάτω από την ταμπέλα της «δημοσιογραφίας».
Το σύνθημα ήταν γνωστό: «Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Και σε αυτό περιλαμβάνονται και ορισμένα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης!
Το επάγγελμα διαβρώθηκε. Ήταν σαφές τι είναι δημοσιογραφία, αλλά έμεινε θολό τι δεν είναι — ή, καλύτερα, δεν ήθελαν να γίνει κατανοητό!
Οι δημοσιογράφοι παρουσιάστηκαν ως οι ένοχοι αυτής της άθλιας τάξης πραγμάτων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Φορτώθηκαν την ευθύνη. Και η «λύση» βρέθηκε στη φίμωσή τους!
Με την τροποποίηση του Ποινικού Κώδικα, καταργήθηκε η διάκριση ανάμεσα στον «απλό πολίτη» και στο «γνωστό δημόσιο πρόσωπο», και ο Δικηγορικός Σύλλογος άνοιξε πάνω από την κυβέρνηση μια τεράστια μαύρη ομπρέλα προστασίας.
«Να μη φαίνονται, να μην ακούγονται τα ονόματά τους, να μη μένουν στη μνήμη τα πρόσωπά τους», είπαν.
Η δημοσίευση φωτογραφιών και ονομάτων απλών πολιτών στους διαδρόμους των δικαστηρίων, στη διάρκεια δικαστικών διαδικασιών, είναι —όπως κι αν το δει κανείς— ζήτημα συνείδησης και δεοντολογίας.
Άλλωστε, πολλά μέσα ενημέρωσης, ανάμεσά τους και το δικό μας, ήδη αποφεύγουν να το κάνουν, σεβόμενα το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη και το τεκμήριο αθωότητας. Το κάνουμε όμως διατηρώντας τη διάκριση του «δημόσιου προσώπου» — μιας έννοιας που υπάρχει στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αλλά που δεν υπάρχει σε καμία άλλη χώρα του κόσμου.
Ποιος είναι το δημόσιο πρόσωπο;
Οι εκλεγμένοι πολιτικοί, οι γραφειοκράτες που διορίζουν και όσοι έχουν τη δύναμη να χρησιμοποιούν δημόσιους πόρους και να λαμβάνουν αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή της κοινωνίας.
Οι δικαστικές διαδικασίες που αφορούν αυτά τα πρόσωπα αφορούν ολόκληρη την κοινωνία. Και η διαφανής ενημέρωση του κοινού γι’ αυτές υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον.
Κάτω από τον μανδύα του «τεκμηρίου της αθωότητας», στόχος είναι να προστατευθούν αυτά τα πρόσωπα από τον έλεγχο και να αποσυρθούν από τη δημόσια εποπτεία.
Αμφιβάλλω αν η κυβέρνηση θα μπορούσε να σκεφτεί μια τόσο λαμπρή φόρμουλα ακόμη κι αν το σκεφτόταν για σαράντα χρόνια. Ευτυχώς, ο Δικηγορικός Σύλλογος έτρεξε να τη σώσει και έφτιαξε αυτόν τον νόμο.
Και από πάνω πρότεινε και ποινή φυλάκισης ενός έτους για τον δημοσιογράφο.
Γιατί τα ρεπορτάζ μιας χούφτας ερευνητών δημοσιογράφων είχαν κάνει άνω κάτω την κυβέρνηση.
Εκείνοι που σε δημοκρατικές χώρες θα έπρεπε να είχαν παραιτηθεί δέκα φορές ενοχλήθηκαν επειδή αποκαλύφθηκε αυτό το ντροπιαστικό σύστημα.
Το θέμα είχε αρχίσει να κυριαρχεί στα πρωτοσέλιδα των μεγάλων μέσων ενημέρωσης, αλλά το επιθυμητό αποτέλεσμα ακόμη δεν είχε επιτευχθεί. Ούτε τα τουρκοκυπριακά μέσα ενημέρωσης ούτε η τουρκοκυπριακή κοινωνία ήταν εύκολοι στόχοι.
Φάνηκε πως εδώ δεν είναι Τουρκία. Η δουλειά ήταν δύσκολη.
Υπήρχε μόνο ένας δρόμος: η φίμωσή τους!
Η διαδικασία άρχισε με τροποποιήσεις στον Ποινικό Κώδικα και στον νόμο για τα κυβερνοεγκλήματα.
Συνεχίστηκε με λιντσαρίσματα, ύβρεις, απειλές και εκφοβισμό.
Για να κοπεί η ανάσα των ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης, που ήταν ήδη οικονομικά στριμωγμένα, επιστρατεύτηκε κάθε διαθέσιμο μέσο.
Μετά ήρθαν οι κυβερνοεπιθέσεις, η αφαίρεση ειδησεογραφικού περιεχομένου και το αναγκαστικό κλείσιμο ιστοσελίδων.
Διέγραψαν κόπο ετών και το ψωμί των εργαζομένων. Άφησαν οργανισμούς μέσων ενημέρωσης αντιμέτωπους με το λουκέτο.
Ο αγώνας συνεχίζεται, αλλά με κάποιον τρόπο ξεπεράστηκε και αυτό το εμπόδιο!
Άλλωστε, είχαν απέναντί τους δημοσιογράφους — ανθρώπους της πένας, που θα χάραζαν την αλήθεια ακόμη και στην πέτρα και θα μετέφεραν την είδηση στην κοινωνία.
Αν χρειαζόταν, θα πήγαιναν πόρτα πόρτα!
Τώρα, μπροστά μας στέκεται ο Δικηγορικός Σύλλογος. Έχει ουσιαστικά μπλοκάρει κάθε λογοδοσία της κυβέρνησης για τις νομοθετικές αλλαγές, υπερασπιζόμενος τη διάταξη με νύχια και με δόντια — και συνεχίζει να το κάνει.
Χάρη σε αυτό, η κυβέρνηση μπορεί να διεξάγει άνετα την προεκλογική της εκστρατεία. Ο Δικηγορικός Σύλλογος απορροφά με προθυμία πάνω του όλη την αντίδραση.
Κατηγορεί τους δημοσιογράφους ότι «θέλουν να φωτογραφίζουν υπόπτους και κατηγορουμένους των οποίων η ενοχή δεν έχει αποδειχθεί, παρεμβαίνοντας έτσι στο δικαίωμά τους σε δίκαιη δίκη», και ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου διασπείρει απροκάλυπτα παραπληροφόρηση!
Μα θα έλεγε ποτέ ψέματα ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου;
Παρότι η μάχη αυτή μας ραγίζει την καρδιά, δεν εγκαταλείπουμε.
Δεν θα εγκαταλείψουμε.
Όσοι λειτουργούν ως ασπίδα αυτής της κυβέρνησης κάνουν βήματα προς τον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας, μοιραζόμενοι την ίδια μοίρα με την κυβέρνηση.
Πρέπει να είναι κανείς τυφλός για να μην το βλέπει.
Υπάρχει και το ζήτημα της άσκησης πίεσης στα δικαστήρια.
Οι προσπάθειες να κρατηθούν οι δικαστικές διαδικασίες πολιτικών και δημόσιων αξιωματούχων μακριά από το βλέμμα της κοινωνίας θα δημιουργήσουν ένα περιβάλλον όπου η πίεση στα δικαστήρια θα μπορεί να ασκείται ευκολότερα, ενώ η κοινωνία θα μένει σιωπηλή.
Θα έρθει και η μέρα εκείνων που τους τρέχουν τα σάλια στην προοπτική να παρέμβουν στη Δικαιοσύνη.
Βλέπουμε ποια συμφέροντα υπηρετούν όσοι ισχυρίζονται ότι τα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ επηρεάζουν τις δικαστικές διαδικασίες.
Η παρουσία των δημοσιογράφων στις δικαστικές διαδικασίες αποτελεί επίσης κρίσιμο πυλώνα για τη διασφάλιση μιας ανεξάρτητης Δικαιοσύνης.
Εκεί όπου πέφτει το φως της πένας και της κάμερας, υπάρχει καθαρότητα.
Αποκαλύπτει τις παρεμβάσεις που επιχειρείται να γίνουν στο σκοτάδι.
Με άλλα λόγια, αυτό δεν είναι απλώς ζήτημα του δικαιώματος της κοινωνίας στην ενημέρωση. Είναι ζήτημα ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης.
Μην τρέφετε ελπίδες.
Δεν θα το επιτρέψουμε.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 07.05.2026.
Πηγή: «ΑΣ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΕΙ Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΑΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΗ»
