Παρακολουθώντας τις εξελίξεις στον τομέα της υγείας, με λυπεί να βλέπω ότι το έδαφος της συζήτησης μετατοπίζεται και οι γιατροί παρασύρονται στην παγίδα του υπουργείου.
Την ώρα που ανοίγει κουβέντα για την κατάργηση της εξέτασης ειδικότητας στις ιατρικές σχολές της χώρας, το υπουργείο κατάφερε να μετατοπίσει τη συζήτηση αλλού: στους μισθούς και στο πλήρες ωράριο. Το ουσιαστικό ζήτημα εξαφανίστηκε από την ατζέντα.
Δυστυχώς, στη συζήτηση για τους μισθούς των γιατρών, έχει αναδυθεί μια δυσάρεστη στάση που υποτιμά κάθε δήλωση των γιατρών, με βάση τα στοιχεία που κυκλοφορούν.
Βεβαίως, το υπουργείο ανακοίνωσε ότι περνάμε σε καθεστώς πλήρους απασχόλησης. Η συγκυρία όμως σε βάζει σε σκέψεις. Μήπως κάποιοι μιλούν ήρεμα, αλλά κρατούν ρόπαλο πίσω από την πλάτη τους;
Την ημέρα των διαμαρτυριών, το σόου του υπουργού Χακάν Ντιντσιουρέκ με τους ελεύθερους επαγγελματίες γιατρούς ξεπέρασε κατά πολύ το "μιλά ήσυχα αλλά κρατά ρόπαλο" — ήταν ευθέως γελοίο.
Μετά από όλα αυτά, ήθελα να πιστεύω ότι θα αποφεύγαμε το λάθος: να περιορίζουμε κάθε συζήτηση για την υγεία στους μισθούς. Κι όμως, δυστυχώς, βλέπω αυτή την τάση όχι μόνο να συνεχίζεται, αλλά να ενισχύεται.
Στην τελευταία του δήλωση, ο Ντιντσιουρέκ είπε: «Ως Υπουργείο Υγείας, η προσέγγισή μας είναι ξεκάθαρη: θα κινηθούμε χωρίς να έρθουμε σε σύγκρουση με τους γιατρούς, χωρίς να θυματοποιήσουμε το κοινό και χωρίς να προσωποποιούμε το σύστημα». Κοιτάζοντας τη μεγάλη εικόνα, ένα μόνο μπορώ να πω: μακάρι να ισχύσει από εδώ και πέρα.
Ενώ επικρίνω το Υπουργείο για την αλλαγή του πεδίου της συζήτησης, θα ήθελα επίσης να επισημάνω ότι δεν είμαι αντίθετος στη μετάβαση στην πλήρη απασχόληση στον τομέα της υγείας. Η υγεία είναι πάντα συνυφασμένη με μια σειρά προβλημάτων. Εκτός από τις ελλείψεις σε υποδομές που δημιουργούνται από τον προϋπολογισμό που διατίθεται για την υγειονομική περίθαλψη, η κακή διαχείριση της υγείας και, δυστυχώς, η αντιμετώπιση ορισμένων γιατρών προς τους ασθενείς — η οποία ωθεί τους ασθενείς προς τα ιδιωτικά νοσοκομεία — αποτελούν μέρος των ανυπέρβλητων προβλημάτων. Όλοι έχουμε τέτοιες εμπειρίες.
Δεν με απασχολεί πόσα παίρνουν οι γιατροί. Δεν θεωρώ όμως ότι άνθρωποι όπως η πρόεδρος της συντεχνίας, η Οζλέμ Γκιουρκούτ, που κάνουν σωστά τη δουλειά τους, αμείβονται ανάλογα με τον κόπο τους. Ακόμα πιο οδυνηρό είναι το γεγονός ότι οι μισοί γιατροί που εργάζονται σε δημόσια νοσοκομεία είναι συμβασιούχοι, ως αποτέλεσμα της νοοτροπίας εξοικονόμησης πόρων. Μια διοίκηση με τέτοια νοοτροπία πρέπει πρώτα να εμπνέει εμπιστοσύνη. Αν ήμουν γιατρός, δεν θα δούλευα με πλήρη απασχόληση υπό τις τρέχουσες συνθήκες· θα παραιτούμουν.
Και κάπου εδώ, γράφοντας αυτές τις γραμμές, συνειδητοποιώ ότι κι εγώ έπεσα στην παγίδα. Μίλησα για τη μετατόπιση της συζήτησης, αλλά πρέπει να επιστρέψω στο κύριο θέμα.
Η ικανότητα είναι ένας σημαντικός παράγοντας στην υγειονομική περίθαλψη. Σε ένα περιβάλλον όπου βλέπουμε νέους ανθρώπους που δεν έχουν αγγίξει ούτε ένα δόντι από τότε που αποφοίτησαν από την οδοντιατρική σχολή να στέλνονται να εργαστούν ως ασκούμενοι δίπλα σε οδοντιάτρους, οι ισχυρισμοί ότι η προγραμματισμένη απαίτηση εξετάσεων για εξειδίκευση θα καταργηθεί με ανησυχούν.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 10.02.2026
