Η 3η Μαΐου γιορτάζεται παγκοσμίως ως «Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου» από το 1991.
Την γιορτάσαμε κι εμείς...
Τι κάναμε;
Στο σεβαστό μας Κοινοβούλιο, καταφέραμε ένα ακόμη «χτύπημα» στην «ελευθερία του Τύπου» που κουτσαίνει...
Επιβάλαμε περιορισμούς σε:
Το δικαίωμα του λαού μας να λαμβάνει νέα...
Το δικαίωμα της κοινωνίας να μαθαίνει την αλήθεια...
Η ελευθερία της έκφρασης, η οποία είναι απαραίτητη για τη δημοκρατία...
Δεν δώσαμε σημασία σε ό,τι είναι γραμμένο στο «Σύνταγμά» μας...
Χωρίς δισταγμό ή ενδοιασμούς, επιβάλαμε μια νέα «λογοκρισία» στον Τύπο...
Αυτή είναι ο δεύτερος «παραλογισμός» μας σχετικά με τους «περιορισμούς» στον Τύπο, μετά τον «Νόμο για την Προστασία της Ιδιωτικής Ζωής και της Ιδιωτικής Σφαίρας» που ψηφίστηκε από το Κοινοβούλιο το 2014...
Και τότε, σαν να φεύγαμε από μια πυρκαγιά «ξαφνικά και γρήγορα», με το πρόσχημα «Πρέπει να προστατεύσουμε την ιδιωτική ζωή», προβλέπονταν ποινές φυλάκισης για τους δημοσιογράφους.
Όσοι δημοσίευαν έγγραφα, ηχογραφήσεις ή βίντεο ή τραβούσαν φωτογραφίες, αντιμετώπιζαν ποινές φυλάκισης έως και πέντε ετών...
Έντεκα χρόνια έχουν περάσει... Με αυτόν τον νόμο, πολλοί από τους πολίτες μας, μαζί με δημοσιογράφους, έχουν «θυματοποιηθεί».
Πλέον, απαγορεύεται η δημοσίευση των ονομάτων ή των φωτογραφιών μαρτύρων, κατηγορίας ή όσων δικάζονται. Εάν ένας απλός πολίτης το κάνει αυτό, αντιμετωπίζει τρεις μήνες φυλάκισης. Εάν το κάνει ένας δημοσιογράφος, αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης ενός έτους.
Παραθέτω το άρθρο 23Β του Νόμου περί Ποινικής Δικονομίας (Τροποποίηση) αυτολεξεί:
«Κάθε πρόσωπο που, σε σχέση με έγκλημα για το οποίο δικάζεται ύποπτος ή μη καταδικασμένο πρόσωπο, ή σε τέτοια δίκη, γράφει δημόσια, επιδεικνύει, εκτυπώνει, μοιράζεται ή με οποιονδήποτε τρόπο εκθέτει το πλήρες όνομα ή τη φωτογραφία ενός υπόπτου ή μη καταδικασμένου προσώπου σε σχέση με το αδίκημα για το οποίο δικάζεται, ή ενός προσώπου που έχει υποβάλει μήνυση ή έχει ενεργήσει ως μάρτυρας σε τέτοια δίκη, διαπράττει παράπτωμα και, σε περίπτωση καταδίκης, μπορεί να καταδικαστεί σε φυλάκιση έως και τριών μηνών και σε πρόστιμο έως και το διπλάσιο του ισχύοντος μηνιαίου ακαθάριστου κατώτατου μισθού ή και τα δύο.
Κάθε πρόσωπο που διαπράττει την παραπάνω πράξη μέσω του τύπου, των δημοσιεύσεων, των διαδικτυακών μέσων ή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης διαπράττει παράπτωμα και, σε περίπτωση καταδίκης, μπορεί να καταδικαστεί σε φυλάκιση έως και ενός έτους ή σε πρόστιμο έως και το τετραπλάσιο του ισχύοντος μηνιαίου ακαθάριστου κατώτατου μισθού ή και τα δύο.»
***
Ας το ξεκαθαρίσουμε πρώτα αυτό:
Ήταν η τροποποίηση του Νόμου περί Ποινικής Δικονομίας (Τροποποίηση) αναγκαιότητα;
Ναι... Ήταν μια σοβαρή αναγκαιότητα...
Στην πραγματικότητα, αυτός ο νόμος, που ψηφίστηκε από το Κοινοβούλιο, εισήγαγε πολύ σημαντικές βελτιώσεις στις νομικές διαδικασίες.
Ωστόσο, με αυτόν τον τρόπο, χρησιμοποιήθηκε ένα «κόλπο»...
Απέκρυψαν αυτήν τη ρήτρα «λογοκρισίας» μέσα σε μια σειρά από θετικές νέες τροπολογίες...
Με άλλα λόγια, χρησιμοποίησαν την τακτική που συχνά αναφέρεται στα βρετανικά μέσα ενημέρωσης ως «Δούρειος Ίππος»...
Υπουλά, ενέχυσαν το «δηλητήριο» που απευθύνεται στα μέσα ενημέρωσης, στον νόμο...
Εδώ, πρέπει να εξετάσουμε τα εξής:
Ποιος προσπάθησε να «χώσει» αυτήν τη ρήτρα στον νόμο; Ποιο όφελος αποκόμισαν από αυτήν;
Φυσικά, η υποψία δείχνει στον Ουνάλ Ουστέλ.
Από τις δηλώσεις που έγιναν είναι σαφές ότι ο Ουστέλ «άσκησε σημαντική πίεση» στον «Δικηγορικό Σύλλογο» κατά τη σύνταξη του νόμου...
Είναι σαφές ότι ο Δικηγορικός Σύλλογος δεν ακολούθησε μια «δημοκρατική» πορεία εντός των τάξεών του κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας. Δεν εμπλέξε ορισμένα βοηθητικά όργανα, τα έθεσε στο περιθώριο και χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο για αυτήν την άσχημη «λογοκρισία».
Οι εσωτερικές συζητήσεις του Δικηγορικού Συλλόγου, οι οποίες έχουν επίσης αντικατοπτριστεί στη δημόσια σφαίρα, το καθιστούν αυτό απολύτως σαφές.
Ενώ ορισμένοι δικηγόροι μέλη αλληλοκατηγορούνταν για αυτό το θέμα, δύο δικηγόροι που ήταν μέλη της «Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» και είχαν επικρίνει τη διοίκηση του Δικηγορικού Συλλόγου παραιτήθηκαν από τις θέσεις τους.
Παράλληλα με αυτή την «έλλειψη επικοινωνίας» εντός του Δικηγορικού Συλλόγου, η αδυναμία των δημοσιογραφικών οργανώσεων να ενεργήσουν με επαρκή ευαισθησία και η έλλειψη προετοιμασίας του κύριου κόμματος της αντιπολίτευσης οδήγησαν στην έγκριση αυτού του νομοσχεδίου από το Κοινοβούλιο.
Σε αυτή την «επιχείρηση», ο Ουνάλ Ουστέλ είχε πάρα πολλά «προσωπικά κίνητρα».
Ας είμαστε, λοιπόν, σαφείς: ακόμη και αν είχε ενταθεί όλη η αντιπολίτευση, αυτός ο νόμος θα είχε ψηφιστεί ούτως ή άλλως.
Οι δικοί του «βουλευτές» και οι εταίροι του συνασπισμού περίμεναν ήδη σαν «μαριονέτες» στο κάλεσμα του Ουστέλ...
Τα χέρια τους ήταν ψηλά...
Ενώ η «γυναικεία φιγούρα» του κόμματός του δικαζόταν για κατηγορίες για πλαστό πτυχίο...
Ενώ ο υφυπουργός του επί τέσσερα χρόνια -το δεξί του χέρι- δικαζόταν για το ότι δεχόταν, πρότεινε και έδινε μίζες...
Ενώ ο Πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής Προσφορών (MİK), τον οποίο είχε διορίσει, συνελήφθη με κατηγορίες για δωροδοκία και κατάχρηση εξουσίας...
Ενώ ο Πρόεδρος της Επιτροπής Στέγασης κατηγορούνταν για «κατάχρηση εξουσίας»...
Ενώ φωτογραφίες όλων αυτών δημοσιεύονταν στα μέσα ενημέρωσης, με ονόματα που κατονομάζονταν ρητά, ο κ. Ουνάλ ήταν αυτός που υπέστη τη μεγαλύτερη πολιτική ζημιά.
Γι' αυτό το λόγο, σαν «ταχυδακτυλουργός», ο άνθρωπος αυτός έδεσε τα μάτια όλων και κατάφερε να επιβάλει «λογοκρισία» στα μέσα ενημέρωσης...
Ο κύριος στόχος του Ουστέλ ήταν, αναμφίβολα, ο Σερντίντς Μάιπα...
Οι σκληρές κριτικές του Μάιπα, που εκφωνήθηκαν με «κοινό» τόνο, είχαν απήχηση στο κοινό.
Γι' αυτό επέλεξε την τακτική του «συμμοριακού ξυλοδαρμού» και έριξε ένα γερό «χαστούκι» σε όλα τα μέσα ενημέρωσης...
Σε αυτό το θέμα, θα ήθελα να αναγνωρίσω με εκτίμηση τις προσπάθειες του Σαμί Οζουσλού, ο οποίος παρακάλεσε απεγνωσμένα στο Κοινοβούλιο, φωνάζοντας «Σας παρακαλώ μην το κάνετε αυτό» και προειδοποιώντας με παραδείγματα για τις συνέπειες που θα συνεπαγόταν αυτό.
Η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε είναι πραγματικά επίπονη...
Υπάρχουν δήμαρχοι σε δίκη... Θα κρατήσετε τα ονόματά τους μυστικά...
Στην υπόθεση ISIAS, στην οποία ο ίδιος παρευρίσκεται συχνά, δεν θα μπορείτε πλέον να προφέρετε το όνομα «Μποζκούρτ».
Ο τίτλος σας θα αναφέρει: «Μια γυναίκα κοντά στον Πρωθυπουργό, μέλος του UBP, κατηγορείται για απόκτηση πλαστού διπλώματος...»
Θα παρουσιάσετε τη δημοσιογραφία σας σαν να ήταν ένα αίνιγμα...
Καταδικάζω τους βουλευτές που μπόρεσαν να ψηφίσουν υπέρ αυτού του νόμου, επειδή σήκωσαν τα χέρια τους υποστηρίζοντας αυτή τη μεγάλη «άγνοια»...
Παρόλο που μου έρχονται στα χείλη πολύ πιο σκληρές «βρισιές», παρηγορώ τον εαυτό μου λέγοντας: «Δεν αξίζει τον κόπο»...
Βλέπετε το «ντροπιαστικό» σημείο στο οποίο έχουμε φτάσει;
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 12.05.2026
