Παρακολουθώ τις προεκλογικές εμφανίσεις, τις πινακίδες, τα συνθήματα. Ακούω για την ΑΤΑ που δεν γνωρίζει το 80% των εργαζομένων, για την κτηνοτροφία που κινδυνεύει, για τα φωτοβολταϊκά για όλους – εκτός από όσους μένουν σε διαμερίσματα ή δεν έχουν στέγη και λεφτά, για το μεταναστευτικό. Το μεταναστευτικό που όλες οι δημοσκοπήσεις τα τελευταία τρία χρόνια τοποθετούν ως το μεγαλύτερο πρόβλημα της κοινωνίας.
Δύο είναι τα κύρια στοιχεία των δημοσκοπήσεων. Πρώτο ότι η σημερινή κυβέρνηση έχει τη χειρότερη αποδοχή από κάθε άλλη – ακόμα και από εκείνη του Μαρί. Και δεύτερο, ότι το βασικό πρόβλημα που απασχολεί τους Νεοέλληνες της νήσου, είναι το μεταναστευτικό. Την ώρα που η κυβέρνηση υπερηφανεύεται ότι μείωσε σημαντικά τις παράνομες αφίξεις και αύξησε επίσης σημαντικά τις επιστροφές. Και το ΕΛΑΜ κομπάζει μα το κατόρθωμα ανήκει σε δύο υπουργούς που δεν… είναι Ελαμίτες.
Μας ανησυχεί η παρουσία των μεταναστών. Αυτών που μαζεύουν τις πατάτες μας, που φέρνουν το ντελίβερι μας, που συντηρούν τους χοίρους μας, που δουλεύουν τα εργοστάσιά μας που ξεσκατίζουν τους γονείς και τους παππούδες μας; Αυτοί που λειτουργούν το 50% της οικονομίας μας.
Το μεταναστευτικό είναι η «πρώτη προτεραιότητα» των νεοελλήνων της νήσου. Ο φόβος είναι οι μετανάστες μην καταλάβουν τη μισή ελεύθερη Κύπρο. Την ίδια στιγμή, οι Τούρκοι έχουν ήδη καταλάβει την άλλη μισή, την κατεχόμενη, για την οποία δεν μιλάει κανείς όταν βρισκόμαστε στη βράση μιας προεκλογικής περιόδου. Η Κύπρος δεν είναι αυτό που δείχνει ο χάρτης, από τον Απόστολο Ανδρέα ως την Πάφο και από την Κερύνεια ως τη Λεμεσό. Η Κύπρος για τον σύγχρονο Ελληνοκύπριο είναι από Λευκωσία ως Λεμεσό, με λίγη Αγιανάπα και λίγη Πάφο. Η Κερύνεια, η Μόρφου, η Αμμόχωστος; Ανύπαρκτες.
Αυτές, δεν μπήκαν στην προεκλογική ατζέντα. Κανένα κόμμα δεν βγήκε να πει: «Αδιαφορείτε για τη μισή γη μας». Κανένας υποψήφιος δεν θα κατηγορήσει τους ψηφοφόρους ότι συρρίκνωσαν την πατρίδα τους στον διάδρομο Λευκωσίας-Λεμεσού.
Γιατί; Επειδή οι ψηφοφόροι κρατούν την ψήφο και οι ψηφοφόροι που κρατούν την ψήφο δεν ανησυχούν για τη μισή πατρίδα τους.
Το πρόβλημα της Κύπρου, λοιπόν, δεν είναι οι μετανάστες. Είναι αυτό που δεν απασχολεί τον προεκλογικό διάλογο. Είναι η συρρίκνωση της πολιτικής και εθνικής συνείδησης. Η διαγραφή της κατεχόμενης Κύπρου. Πενήντα δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, κανείς δεν θέλει να θυμάται. Και αυτή η λήθη, αυτή η εθελούσια τύφλωση, είναι πολύ πιο επικίνδυνη από οποιονδήποτε μετανάστη. Διότι οι μετανάστες έρχονται και φεύγουν. Η απώλεια της μισής πατρίδας, όμως, δεν φεύγει. Απλώς προσαρμοστήκαμε. Τη διαφημίζουμε κιόλας διακηρύττοντας πως είμαστε πυλώνας σταθερότητας και ασφάλειας. Σε συνθήκες τουρκικής κατοχής.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 08.05.2026
